dISCOVERlIFEradio copy2.png
Μια διαφορετικη ματιά στη ζωή σου.png
pexels-photo-2812188.jpeg

ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

του Γιώργου Αδάμ

111974302_10158279254446508_620669599862

ΤΕΥΧΟΣ 02-ΠΑΣΧΑ 2021

Ο φετινός Μάρτιος σίγουρα είναι διαφορετικός! 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 από τη μία, αλλά με πολλούς περιορισμούς λόγω της πανδημίας. Ακούγεται – και είναι – κάπως αντιφατικό. Ελευθερία από το ζυγό της σκλαβιάς, αλλά υπό συνεχή πολιορκία από τον κορωνοϊό.
Η ζωή μας τελικά, συνεχίζει – πάντα έτσι θα είναι – να είναι αγώνας! Αγώνας για την ελευθερία από κάθε ζυγό κι αιχμαλωσία. Tότε από την αιχμαλωσία. Σήμερα, από την πανδημία. Ο άνθρωπος πάντα θα παλεύει είτε «ενάντια» σε κάποιον εχθρό, είτε «υπέρ» κάποιου μεγάλου σκοπού. Φαίνεται πως είναι γραμμένη στις συνειδήσεις μας, η ανάγκη για «ανάσταση»! Ανάσταση σε ένα κόσμο καλύτερο, χωρίς απειλές, χωρίς φόβο, χωρίς θάνατο.
Αυτή την υπόσχεση δίνει ο Χριστός! Έτσι τελειώνει το βιβλίο της Αποκάλυψης: Τώρα πια η κατοικία του Θεού είναι μαζί με τους ανθρώπους. Θα κατοικήσει μαζί τους, κι αυτοί θ' αποτελούν το λαό του. Ο ίδιος ο Θεός θα είναι μαζί τους. Θα διώξει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους, κι ο θάνατος δε θα υπάρχει πια· ούτε πένθος ούτε κλάμα ούτε πόνος θα υπάρχει πια, γιατί τα παλιά πέρασαν (Αποκάλυψη 21:3-4). Αυτό που υπόσχεται ο Χριστός, θα το πραγματοποιήσει επειδή ο ίδιος, αναστήθηκε! Στο σύντομο αυτό άρθρο, σας προσκαλώ να σκεφτούμε πως κάτι τέτοιο είναι δυνατόν!
Ένας δημοσιογράφος, κατά τη διάρκεια ενός ζωντανού ραδιοφωνικού προγράμματος, σχετικού με την ανάσταση, ρώτησε τον καλεσμένο του, μάλλον με αρκετή δόση σκεπτικισμού – ίσως και ειρωνείας - «Γιατί σου αρέσουν τα βουντού;» Φυσικά η ερώτηση δεν ήταν τυχαία, ο καλεσμένος της εκπομπής ήταν ένας άνθρωπος που δήλωνε συνειδητά πως ήταν χριστιανός. Απάντησε λοιπόν πως «από όσο ξέρω δεν ασχολούμαι με βουντού, αλλά αν θέλεις εξήγησέ μου τι εννοείς όταν λες ‘βουντού».  «Κοίταξε να δεις» του λέει ο δημοσιογράφος, «το να πιστεύεις πως κάποιος άνθρωπος πέθανε κι αναστήθηκε και πως αυτό μπορεί να επηρεάσει ανθρώπους πολύ μακριά (χρονικά και γεωγραφικά) είναι κάπως το ίδιο, μοιάζει σαν να βάζεις καρφίτσες σε μια κούκλα, επειδή πιστεύεις πως με αυτό θα κάνει κακό σε κάποιον που βρίσκεται μακριά».
Στη συζήτηση για την ανάσταση υπάρχει η ερώτηση της «αλήθειας» και η ερώτηση της «σημασίας». Η ανάσταση είναι γεγονός αληθινό; Κι αν έγινε, τι σημασία έχει;
Ένας λόγος απόρριψης του χριστιανισμού είναι επειδή δεν πιστεύει κάποιος πως όσα ισχυρίζεται είναι αληθινά. Εν προκειμένω δεν πιστεύει πως Χριστός αναστήθηκε πραγματικά.. Υπάρχουν, όμως, κι άλλοι που απορρίπτουν τον χριστιανισμό, όχι επειδή δεν πιστεύουν πως τα γεγονότα, αλλά επειδή δεν μπορούν να δουν τι νόημα έχει για την ζωή τους. Ακόμη κι αν αναστήθηκε, τι σημασία έχει; Αλλάζει κάτι για μένα;Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε και τις δύο ερωτήσεις μαζί.
Η αξίωση το Χριστού πως θα αναστηθεί από τους νεκρούς
Ο ίδιος ο Χριστός προφήτεψε επαναλειμμένα πως θα αναστηθεί από τους νεκρούς. Γκρεμίστε τούτο τον ναό, και σε τρεις ημέρες θα τον στήσω όρθιο (Ιωάννης 2:19). Κι αλλού γράφει: ...όπως ο Ιωνάς ήταν στην κοιλιά τού κήτους τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, έτσι θα είναι και ο Υιός τού ανθρώπου στην καρδιά της γης τρεις ημέρες και τρεις νύχτες (Ματθαίος 12:40).
Υπάρχουν πολλοί που απορρίπτουν την ανάσταση, αλλά ταυτόχρονα τιμούν τον Χριστό ως άνθρωπο με αξιοπρέπεια, με συνέπεια, ως εκπληκτικό δάσκαλο. Όμως, η αξιοπρέπεια και η ηθική του Χριστού τίθενται υπό αμφισβήτηση αν ο Χριστός ισχυριζόταν πως θα αναστηθεί, αλλά δεν αναστήθηκε ποτέ. Επομένως, είτε δεν ήξερε τι έλεγε, είτε έλεγε αλήθεια. Είναι δύσκολο να αναγνωρίσεις την αξία του Χριστού ως ενός προσώπου τίμιου ή έστω ψυχολογικά υγιούς, αν αυτό το πρόσωπο υποστηρίζει διαρκώς πως θα αναστηθεί, κι αυτό δεν συμβεί.
Δεν μπορείς επίσης να πεις για τον Χριστό πως ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος, όπως οι άλλοι μεγάλοι δάσκαλοι. Είχε αξιώσεις για τον εαυτό του που ένας Σωκράτης, ένας Πλάτωνας, ένας Κομφούκιος, ένας Γκάντι ποτέ δεν είχαν. Όταν έχεις κάποιον που λέει πως θα αναστηθεί, πως είναι το φως του κόσμου (Ιωάν. 8:12), πως υπάρχει πριν τον Αβραάμ (Ιωάν. 8:58), πως έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες (Ματθ. 9:6), κάποιον που με όλα αυτά ισχυρίζεται πως είναι Θεός (Ιωάν. 10:33) – και πολλά ακόμη – όταν κάποιος μιλάει με τέτοιο τρόπο δεν μπορεί να είναι ποτέ ‘μόνο’ ένας καλός δάσκαλος. Είτε είναι παράφρονας, είτε είναι λαοπλάνος, είτε ...Θεός.
Η ανάσταση επιβεβαίωνει πως ο Χριστός δεν έλεγε ψέματα: αποδείχτηκε όμως Υιός Θεού με δύναμη από το Πνεύμα που αγιάζει, όταν αναστήθηκε από τους νεκρούς (Ρωμαίους 1:4).
Ο άδειος τάφος
Οι εχθροί του Χριστού δεν μπόρεσαν ποτέ να αποδείξουν πως δεν αναστήθηκε. Αν όμως, είχαν βρει το σώμα Του, τότε αυτό το νέο κίνημα θα είχε καταβαραρθωθεί σε μια μέρα.  
Μέσα στα χρόνια υποστηρίχθηκαν διάφορα σενάρια. Ένα ήταν πως δεν πέθανε στ’ αλήθεια, οπότε μέσα στον τάφο συνήλθε και έτσι έσπρωξε την πέτρα και βγήκε. Αυτή η υπόθεση πραγματικά αγγίζει τα όρια του γελοίου γιατί αγνοεί το τρομερό βασανιστήριο της σταύρωσης, της προηγούμενης μαστίγωσης, της τρυπημένης πλευράς, αλλά και των στρατιωτών που ήταν απέξω. Δηλαδή ο Χριστός συνήλθε από όλα αυτά, βρήκε τη δύναμη να σπρώξει την πέτρα να παλέψει με τους στρατιώτες, να τους νικήσει όλους και να φύγει.
Ειπώθηκε ακόμη, πως οι μαθητές ‘έκλεψαν’ το σώμα. Συγκρούστηκαν με τους στρατιώτες, πήραν το σώμα, και στη συνέχεια διέδωσαν ότι αναστήθηκε. Φυσικά βασανίστηκαν, ταλαιπωρήθηκαν, έφαγαν ξύλο οι απόστολοι, για ένα ψέμα! Είναι παράλογη σκέψη.
Η δραματική αλλαγή στη ζωή των μαθητών
Κάτι πρέπει να έγινε, το οποίο να μπορεί να εξηγήσει το μέγεθος της αλλαγής από την Παρασκευή ως την Κυριακή. Οι άνθρωποι αυτοί έφυγαν από το Γολγοθά τρομαγμένοι, ο Πέτρος τον είχε προδώσει, όλοι τον είχαν παρατήσει. Δεν έλπιζαν στην ανάσταση, γιατί δεν πίστευαν ότι θα γίνει αυτό.
Ήταν έτοιμοι να επιστρέψουν στην προηγούμενη ζωή τους ο καθένας. Κρύβονταν. Μάλιστα όταν έμαθαν τα πρώτα νέα, δεν πίστευαν. Κι όμως, σε λίγες εβδομάδες, την ημέρα της Πεντηκοστής, ξεχείλιζαν χαρά και θάρρος. Ήταν έτοιμοι να πεθάνουν για τον Χριστό. Γιατί; Επειδή τον είχαν δει ζωντανό.
4. Πολλαπλές μαρτυρίες
Περίπου 20 χρόνια μετά, ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Εκκλησία στην Κόρινθο: ...φάνηκε στον Κηφά, έπειτα στους δώδεκα· ύστερα απ' αυτά φάνηκε σε 500 και περισσότερους αδελφούς, μονομιάς, από τους οποίους οι περισσότεροι παραμένουν στη ζωή μέχρι τώρα, μερικοί όμως και κοιμήθηκαν· έπειτα, φάνηκε στον Ιάκωβο, ύστερα σε όλους τούς αποστόλους (Α΄Κορινθίους 15:5-7).
Είκοσι χρόνια μετά, όποιος ήθελε μπορούσε να βρει εκατοντάδες άτομα που ακόμη ζούσαν και να τους ρωτήσει αν τον είδαν! Η πρώτη εκκλησία αυξάνονταν όχι  μέσα σε τυφλό φανατισμό, αλλά με την παρουσία ανθρώπων που οι ίδιοι έλεγαν πως τον είδαν. Για αυτό και άντεξαν στο διωγμό! Επειδή τον είχαν δει!
5. Η αξιοπιστία των μαρτύρων και των μαρτυριών τους
Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης και η ίδια η Καινή Διαθήκη είναι μια αξιόπιστη μαρτυρία.  Αν κι ακούγεται υποκειμενικό και κατά μία έννοια είναι, εντούτοις όλοι μας, όταν θέλουμε να πειστούμε για κάτι πολύ σημαντικό παίρνουμε και διαβάζουμε, ψάχνουμε.     Όταν διαβάζει λοιπόν, κάποιος την Καινή Διαθήκη δεν έχει την εντύπωση πως οι συγγραφείς προσπαθούν να ‘μαγειρέψουν’ τα γεγονότα. Διαπιστώνει εύκολα κάποιος την ανεπιτήδευτη διαφορετικότηα στις αφηγήσεις. Η διδασκαλία είναι δομημένη, είναι λογική. Η ηθική τους είναι υψηλή. Δεν μοιάζουν για δημιουργήματα ασταθών ανθρώπων. Κι αυτό μπορεί να το διαπιστώσει όποιος το διαβάζει με πίστη.
6. Η δύναμη του Χριστού να αλλάζει ανθρώπους και σήμερα
Μέσα στους αιώνες αλλά και σήμερα, υπάρχει η μαρτυρία χιλιάδων ανθρώπων  που μπορούν να σταθούν και να πουν πως ο Χριστός με άλλαξε!!! Με συγχώρησε! Μου έδωσε δεύτερη ευκαιρία! Επειδή ο Χριστός είναι αναστημένος, ζωντανός δηλαδή, με το Άγιο Πνεύμα Του συνεχίζει και φανερώνει τον εαυτό Του στον άνθρωπο.  
Η Ανάσταση αλλάζει την εικόνα που έχουμε για τον Θεό.                     Ήδη με το τελευταίο επιχείρημα, μετακινηθήκαμε από την ερώτηση της ‘αλήθειας’, στην ερώτηση για τη ‘σημασία’ της ανάστασης.
Όταν κήρυξε ο Απόστολος Παύλος στην Αθήνα είπε: Αυτόν, λοιπόν, που εσείς λατρεύετε χωρίς να τον γνωρίζετε, αυτόν εγώ τώρα σας τον κάνω γνωστό. Είναι ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο κι όλα όσα υπάρχουν σ' αυτόν. Ως Κύριος του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς,  ούτε υπηρετείται από χέρια ανθρώπινα σαν να 'χε ανάγκη από κάτι, αφού αυτός είναι που δίνει σε όλα ζωή και πνοή και τα πάντα (Πράξεις 17:24-26). Ο Θεός δεν μπορεί να υπηρετηθεί από εμάς, δεν έχει ελλείψεις, δεν έχει ανάγκες όπως εμείς. Αντίθετα, εμείς έχουμε ελλείψεις, ελαττώματα κι αμαρτίες ενώ Εκείνος είναι άπειρος στη σοφία και τη δύναμη και την ετοιμότητα να σώσει. Ο προφήτης Ησαΐας είχε πει, Απ' την πολύ παλιά εποχή οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει τίποτα, δεν έχουνε ακούσει, ούτ' έχουν δει κάποιον θεό άλλον εκτός από σένα, που να βοηθάει όσους ελπίζουνε σ' αυτόν (Ησαΐας 64:3).  
Αυτή η αλήθεια βρίσκεται στον πυρήνα του χριστιανισμού.  Αυτή είναι η σημασία της ανάστασης (αλλά και της ενσάρκωσης και της σταύρωσης) του Χριστού. Γιατί πέθανε κι αναστήθηκε; Ο Υιός τού ανθρώπου δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή του λύτρο για πολλούς (Μάρκος 10:45).
Ο Χριστός με την ανάστασή Του υπηρετεί τον άνθρωπο.Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, οι πιο σημαντικές μας ανάγκες είναι, (α) να απομακρυνθεί η αμαρτία μας ώστε να συμφιλιωθούμε με τον Θεό και (β) να νικηθεί ο θάνατος.
Ο εχθρός που λέγεται «αμαρτία»
Αλλά, αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, η πίστη σας είναι μάταιη· είστε δε ακόμα μέσα στις αμαρτίες σας (Α΄ Κορινθίους 15:17). Ο Χριστός αναστήθηκε, επομένως δεν είμαστε παγιδευμένοι. Ο λόγος που αναστήθηκε ο Χριστός από τους νεκρούς, είναι για να σφραγίσει το ότι ο θάνατός του νικά την αμαρτία επειδή πληρώνει την ενοχή, εξαλείφει την θεϊκή οργή «για χάρη» των αμαρτωλών. Ο Χριστός έπαθε μια φορά για πάντα για τις αμαρτίες, ο δίκαιος για χάρη των αδίκων, για να μας φέρει στον Θεό (Α΄ Πέτρου 3:18).
Για αυτό το λόγο η Γραφή λέει: ...κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου της πίστης· κι αυτό δεν είναι από σας· είναι δώρο τού Θεού· όχι από έργα, ώστε να μη καυχηθεί κάποιος (Εφεσίους 2:8-9).Η πρώτη και μεγάλη μας ανάγκη, είναι η απελευθέρωση από τις αμαρτίες μας. Η συμφιλίωση με τον Θεό. Ο Χριστός το εκπλήρωσε στο Σταυρό κι ο Θεός το σφράγισε με την ανάσταση!
Ο εχθρός που ονομάζεται «θάνατος»
Ο άλλος εχθρός που πρέπει να νικηθεί είναι ο θάνατος.  Κάθε μέρα πεθαίνουν άνθρωποι. Ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, η πανδημία μας έχει φέρει αντιμέτωπους με το θάνατο πολύ περισσότερο από όσο πριν. Φεύγουν πρόσωπα  που τα αγαπήσαμε και ζήσαμε μαζί τους μια ζωή. Κάποιες φορές εκεί που δεν το περιμένουμε. Ο θάνατος παραμονεύει κάθε βήμα μας.
Όμως ο Χριστός τον νίκησε. Για αυτό μπορώ και εγώ να νικήσω το θάνατο με την πίστη. Ο ίδιος ο Χριστός, έτσι το έθεσε: Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή· αυτός που πιστεύει σε μένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει (Ιωάννης 11:25). Αφού το είπε αυτό, ρώτησε τη Μάρθα με την οποία μιλούσε Το πιστεύεις αυτό; (Ιωάννης 11:26).
Η ανάσταση γεννάει μέσα μας ελπίδα
Ο Θεός, γράφει ο απόστολος Πέτρος, σύμφωνα με το πολύ του έλεος μας αναγέννησε σε μια ζωντανή ελπίδα, διαμέσου της ανάστασης του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς (Α΄ Πέτρου 1:3). Η ανάσταση του Χριστού γεννάει μέσα μας ελπίδα, μάλιστα ‘ζωντανή’ ελπίδα.
Είναι ‘ζωντανή’ επειδή δίνει αληθινή ζωή! Ξέρω πως επειδή ο Χριστός αναστήθηκε, θα αναστηθώ κι εγώ μια μέρα. Η ζωή μου δεν τελειώνει εδώ, ούτε το πραγματικό μου σπίτι είναι εδώ. Είναι ο ουρανός! Κι αυτό μπορεί να με κάνει γενναιόδωρο, σπλαχνικό με τους ανθρώπους, συγχωρητικό, ελεύθερο από πάθη, ελεύθερο από το φόβο του θανάτου, ελεύθερο από την ενοχή!
Εύχομαι να στραφείς με μετάνοια και πίστη στο Χριστό, ώστε η δική Του ανάσταση να γεννήσει μέσα σου, πίστη, αγάπη κι ελπίδα!

 

 

________________

Γράφει ο Γιώργος Αδάμ

Ποιμένας της Β' Ε.Ε.Ε.Α

afterglow-backlit-beach-1000444 copy.jpg

ΑΝΑΓΕΝΗΣΗ!

Ανάγκη προσωπική

και συλλογική!

ΑΝΑΓΕΝΗΣΗ!

Ανάγκη προσωπική

και συλλογική!

του Γιώργου Αδάμ

111974302_10158279254446508_620669599862

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 - ΤΕΥΧΟΣ 0

Ο φετινός Μάρτιος σίγουρα είναι διαφορετικός!

200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, αλλά με πολλούς περιορισμούς λόγω της πανδημίας. Ακούγεται – και είναι – κάπως αντιφατικό. Ελευθερία από το ζυγό της σκλαβιάς, αλλά υπό συνεχή πολιορκία από τον κορωνοϊό.

Η ζωή μας τελικά, συνεχίζει – πάντα έτσι θα είναι – να είναι αγώνας! Αγώνας για την ελευθερία από κάθε ζυγό κι αιχμαλωσία. Tότε, ήταν αγώνας από την αιχμαλωσία. Σήμερα, είναι αγώνας από την πανδημία αλλά και από τις άλλες δοκιμασίες που για χρόνια τώρα ταλαιπωρούν και τον δικό μας τόπο. Είναι μέρες αυτές που μας προδιαθέτουν να ξαναμιλήσουμε για την αναγέννηση του έθνους, φράση χιλιοειπωμένη, φυσικά. Δεν είναι αδόκιμος τρόπος έκφρασης αυτός. Αυτό χρειαζόμαστε, μια αναγέννηση, μια αλλαγή που θα μας βάλει σε άλλη τροχιά ως έθνος. Είναι πολλά που μας έχουν δυσκολέψει τα τελευταία χρόνια, έτσι δεν είναι; Μαζί με την πανδημία, υπάρχει η οικονομική κρίση, η προσφυγική κρίση, οι τεταμένες σχέσεις με την γείτονα, οι πολλές καταγγελίες της κακοποίησης και παρενόχλησης που δημοσιοποιήθηκαν και άλλα πολλά που θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει. Πράγματι, χρειαζόμαστε ως χώρα ‘αναγέννηση’!

Υπάρχουν – σαφώς – πολλοί τρόποι να σκεφτεί κάποιος πως αυτό μπορεί να συμβεί. Καλύτεροι νόμοι; Περισσότερη παιδεία; Να αλλάξουμε εμείς; Στο Ευαγγέλιο διαβάζουμε πως ο Χριστός φέρνει τόσο μεγάλη  εσωτερική αλλαγή  στον άνθρωπο, που μόνο η λέξη «αναγέννηση» μπορεί να την περιγράψει. Θέλω να σας προσκαλέσω να σκεφτούμε μήπως τελικά αυτή είναι η λύση στην οποία πρέπει να στραφούμε.

Η ανάγκη της αναγέννησης

Όταν ο Χριστός μιλούσε κάποιο με τον Νικόδημο, ένα άνθρωπο της θρησκείας, στυλοβάτη της κοινωνίας της εποχής, δεν του πρότεινε να αλλάξει θρησκεία. Του είπε, Σε βεβαιώνω, πως αν δε γεννηθεί κανείς άνωθεν δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού (Ιωάν. 3:3).  Μάλιστα πιο κάτω το επαναλαμβάνει πιο έντονα και πιο προσωπικά: Μην απορείς που σου είπα ότι πρέπει να γεννηθείτε άνωθεν (Ιωάν. 3:7). 

Σε ένα άνθρωπο λοιπόν, που όλη τη ζωή την ξόδεψε μέσα στην θρησκεία, ο Χριστός του λέει πως «άλλος» τελικά είναι ο τρόπος για μπει στη βασιλεία του Θεού. Οι δικές του προσπάθειες, η δική του καλοσύνη, όσο αξιομνημόνευτη και παραδειγματική να είναι, δεν φτάνει! Πρέπει να αλλάξει ‘μέσα του’. 

Μπορεί λοιπόν, ως άνθρωπος να έχεις βιολογική ζωή, να τρως, να πίνεις, να κοιμάσαι, να σκέφτεσαι, να δημιουργείς, μπορείς να είσαι θετικός και χρήσιμος άνθρωπος, αλλά για να μπεις στη βασιλεία του Θεού πρέπει να συμβεί κάτι μέσα σου! Πρέπει να γεννηθείς ‘από ψηλά’! 

Ποιος μπορεί να αναγεννήσει τον άνθρωπο;

Ο Θεός μπορεί να το κάνει! Ο Απόστολος Πέτρος γράφει: Ευλογητός ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χάρη στο μεγάλο του έλεος μας αναγέννησε δίνοντάς μας, μέσω της αναστάσεως του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς, τη ζωντανή ελπίδα (Α΄ Πέτρου 1:3). Ο Πατέρας Θεός αναγεννά τον άνθρωπο, και το κάνει επειδή έχει μεγάλο έλεος! Ο λόγος, δηλαδή που ο Θεός πραγματοποιεί αυτό το θαύμα βρίσκεται στο χαρακτήρα του Θεού. Δεν είναι ανταπόκριση σε κάτι που κάνει ο άνθρωπος.

Πώς μας αναγεννά ο Θεός;

 Ο Χριστός εξήγησε πως Το Πνεύμα του Θεού είναι αυτό που δίνει ζωή… (Ιωάν. 6:63α). Η αναγέννηση λοιπόν είναι έργο του Αγίου Πνεύματος! Ο Θείος Παράκλητος έρχεται μέσα στον άνθρωπο τον καθαρίζει, τον ξαναγεννά, τον ανακαινίζει και μάλιστα το κάνει γενναιόδωρα...μας έσωσε, διαμέσου λουτρού παλιγγενεσίας και ανακαίνισης του Αγίου Πνεύματος, το οποίο ξέχυσε επάνω μας πλούσια, διαμέσου τού Ιησού Χριστού τού Σωτήρα μας· ώστε, αφού δικαιωθήκαμε διαμέσου τής χάρης εκείνου, να γίνουμε κληρονόμοι σύμφωνα με την ελπίδα της αιώνιας ζωής (Τίτο 3:4-7). 

Γιατί μπορεί ο Θεός να μας κάνει ένα τόσο μεγάλο δώρο;

Ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος εξηγούν πως αυτό συμβαίνει εξαιτίας του Χριστού: διαμέσου τού Ιησού Χριστού τού Σωτήρα μας (Τίτο 3:4)... μέσω της αναστάσεως του Ιησού Χριστού  (Α΄ Πέτρου 1:3). Ο Θεός αναγεννά τον άνθρωπο δια του Αγίου Πνεύματος επειδή ο Χριστός, πέθανε κι αναστήθηκε για τις αμαρτίες μας! Επειδή τα δικά μας λάθη τα πλήρωσε ο Χριστός, ή πιο σωστά τα «φορτώθηκε» ο Χριστός όταν πέθανε στο Σταυρό. 

Αυτή είναι μια αλήθεια που την κήρυξαν ακόμη και οι προφήτες! Μα ήταν αιτία οι αμαρτίες μας που αυτός πληγώθηκε, οι ανομίες μας που αυτός εξουθενώθηκε. Για χάρη της δικής μας σωτηρίας εκείνος τιμωρήθηκε και στις πληγές του βρήκαμε εμείς τη γιατρειά. Όλοι εμείς πλανιόμασταν σαν πρόβατα· είχε πάρει καθένας μας το δικό του δρόμο. Μα ο Κύριος έκανε να πέσει πάνω του όλων μας η ανομία. (Ησαΐας 53:5-6)

Όταν πέθανε ο Χριστός, πέθανε για αμαρτίες άλλων! Πέθανε στη θέση άλλων! Ο Χριστός μπορεί να πει στη γυναίκα που έπιασαν επ’ αυτοφώρω πήγαινε ούτε εγώ σε καταδικάζω επειδή πλήρωσε την μοιχεία της. Τιμωρήθηκε ο ίδιος για την προδοσία της προς στον άντρα της. Τιμωρήθηκε στη θέση του ληστή που πέθαινε δίπλα του. Δεν ήταν καλόπαιδο ο ληστής. Ήταν κλέφτης, φονιάς και βιαστής. Κάθε Του αμαρτία την πλήρωσε ο Χριστός στο σταυρό. Η οργή του Πατέρα Θεού, η δίκαιη οργή και η κρίση Του ενάντια στην αμαρτία, έπεσε πάνω στον Χριστό. 

 

Ο Πατέρας Θεός αναγεννά, συγχωρεί και δικαιώνει, επειδή ο Χριστός από αγάπη πλήρωσε την αμαρτία του ανθρώπου.

Τι είδους ζωή μπορώ να ζήσω με την αναγέννηση;

Η ζωή που το Άγιο Πνεύμα δίνει είναι συνδεδεμένη με τον Χριστό. Για αυτό ο Χριστός λέει: Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή… (Ιωάν. 14:6), Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής… (Ιωάν. 6:35), Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή… (Ιωάν. 11:25). Το Άγιο Πνεύμα, όταν αναγεννά τον άνθρωπο τον ενώνει με το Χριστό! Ο Χριστός είναι το αμπέλι από το οποίο όλη η κληματαριά παίρνει ζωή (Ιωάν. 15). 

Από τη δική μας πλευρά, όμως, πως βιώνουμε αυτή την αλλαγή; Η αναγέννηση φυτεύει την πίστη και την αγάπη προς τον Χριστό. Ο αναγεννημένος πιστεύει! Η αναγέννηση καθιστά την πίστη δυνατή: Όποιος πιστεύει πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός, αυτός είναι γεννημένος από το Θεό· κι όποιος αγαπάει τον πατέρα αγαπάει επίσης και το παιδί του (Α΄ Ιωάννου 5:1). Η αναγέννηση οδηγεί τον άνθρωπο να πιστεύει και να αγαπάει το Χριστό! 

Αυτό είναι τεράστιο!! Πυροδοτεί κι άλλες αλλαγές, που όσο περνάει ο καιρός σταδιακά φανερώνονται όλο και πιο πολύ στη ζωή του ανθρώπου που ζει με πίστη. Ο απόστολος Ιωάννης περιγράφει μερικές τέτοιες αλλαγές:

  • Εφόσον γνωρίζετε ότι είναι δίκαιος, γνωρίζετε, επίσης, ότι και καθένας που πράττει τη δικαιοσύνη, έχει γεννηθεί απ' αυτόν (Α΄ Ιωάννου 2:9). 

Αυτός που γεννήθηκε από τον Θεό, ζει δίκαια. Δεν μπορεί να αδικεί, ούτε τον υπάλληλο, ούτε το αφεντικό, ούτε τη συγγένειά του. Δεν μπορεί να εκμεταλλεύεται καταστάσεις, να χειραγωγεί ανθρώπους, να κλέβει, να υπονομεύει.

  • Όποιος έχει γεννηθεί από το Θεό δεν αμαρτάνει, γιατί το σπέρμα του Θεού παραμένει μέσα του και δεν μπορεί να συνεχίζει να αμαρτάνει, γιατί από το Θεό έχει γεννηθεί (Α΄ Ιωάν. 3:9). 

Αυτός που γεννήθηκε από το Θεό δεν μπορεί να  συνεχίζει να ζει όπως ζούσε πριν. Έχει αλλάξει κατεύθυνση, δεν μπορεί να «συνεχίζει» να αμαρτάνει.

  • Αγαπητοί, ας αγαπάμε ο ένας τον άλλο, γιατί η αγάπη προέρχεται από το Θεό, και ο καθένας που αγαπάει έχει γεννηθεί από το Θεό και γνωρίζει το Θεό (Α΄Ιωάν. 4:7).

Ο γεννημένος από τον Θεό αγαπάει τους αδελφούς του Χριστού! Αυτό είναι τόσο «αντισυμβατικό» που όταν το βλέπει κάποιος, δεν μπορεί να το εξηγήσει εύκολα. Όταν δίνεις από τα χρήματά σου, όταν θυσιάζεις τον χρόνο σου, όταν κάνεις υπομονή, όταν φιλοξενείς, όταν υπηρετείς, όταν δεν ζηλεύεις, όταν άνθρωποι είναι στη φυλακή και τους βλέπεις, όταν ντύνεις γυμνούς, κι επισκέπτεσαι αρρώστους, όλα αυτά δεν είναι αναμενόμενες φυσιολογικές πράξεις. Όταν γίνονται, δείχνουν αλλαγμένη καρδιά. Ο Χριστός σε ενώνει με την Εκκλησία και αρχίζεις να αγαπάς ανθρώπους με τους οποίους προηγουμένως δεν είχες καμία σχέση, όμως τώρα σε ενώνει μαζί τους, ο Χριστός! 

  • Όποιος πιστεύει πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός, αυτός είναι γεννημένος από το Θεό (Α’  Ιωάν.  5:1).

Ο άνθρωπος που γεννήθηκε από τον Θεό, πιστεύει πως το πρόσωπο Ιησούς που περπάτησε στη γη μας είναι ο Χριστός που έστειλε ο Θεός. Ο αναγεννημένος δεν πιστεύει πως ο Χριστός ήταν ένας άλλος γκουρού, ή κάποιος φιλόσοφος, ή έστω μια ευφυΐα, αλλά είναι ο Υιός του Θεού. Το ιστορικό πρόσωπο Ιησούς ο Ναζωραίος, είναι ο Χριστός που έστειλε ο Πατέρας.

  • Επειδή, κάθε τι που γεννήθηκε από τον Θεό, νικάει τον κόσμο, και η νίκη που νίκησε τον κόσμο είναι τούτη: Η πίστη μας (Α΄ Ιωάν. 5:4).

Ο άνθρωπος που αναγεννήθηκε, αντιστέκεται και δεν αφομοιώνεται από τον τρόπο της ζωής των ανθρώπων, χωρίς Θεό! Αυτό σημαίνει «νικάει» τον κόσμο! Διαλέγει με κριτήριο την πίστη στο Χριστό (επειδή αναγεννήθηκε) να αντιστέκεται στον εγωισμό, να προτιμάει τη γενναιοδωρία, να δίνει παρά να παίρνει, να γίνεται υπηρέτης όλων, να αγαπάει.

Όλα αυτά περιγράφουν σαρωτικές εσωτερικές αλλαγές. Περιγράφουν ένα τρόπο ζωής που μιμείται το Χριστό! Μάλιστα οι εντολές του Χριστού, δεν του φαίνονται δύσκολες! Επειδή, αυτή είναι η αγάπη τού Θεού, στο να τηρούμε τις εντολές του· και οι εντολές του δεν είναι βαριές (Α΄ Ιωάν. 5:3). Το να ευλογεί αυτούς τον καταριούνται, να προσεύχεται για τους διώκτες του, ενω πριν το θεωρούσε αφέλεια, τώρα σκέφτεται αλλιώς: Τα μαρτύριά σου, βέβαια, είναι η απόλαυσή μου, οι σύμβουλοί μου (Ψαλμός 119:24). 

Τι άλλαξε;  ...γεννήθηκε από τον Θεό... (Α’ Ιωάν. 5:4).  Επειδή τώρα αγαπάει το Χριστό, δεν του φαίνεται δύσκολο. Όπως όταν αγαπάς ένα άνθρωπο, ενώ κάνεις θυσίες, δεν σου φαίνονται εσένα ως θυσίες, επειδή μέσα σου η αγάπη σε παρακινεί.

 

Η πρόσκληση του Χριστού

 

Αναγέννηση λοιπόν! Η πρόσκληση του Ευαγγελίου, είναι να αλλάξει ο άνθρωπος «μέσα» του. Πρέπει να γεννηθείς από ψηλά! Να ποια είναι αυτή η μαρτυρία: Ο Θεός μάς χάρισε την αιώνια ζωή, κι αυτή η ζωή υπάρχει στην κοινωνία με τον Υιό του. Όποιος έχει τον Υιό, αυτός μόνο έχει τη ζωή· όποιος δεν έχει τον Υιό του Θεού, αυτός δεν έχει ούτε τη ζωή. (Α΄ Ιωάν. 5:11-12). Στρέψε την καρδιά σου, την ψυχή σου, το είναι σου, στο Χριστό!

Ένα τέτοιο θαύμα, όταν συμβεί στον άνθρωπο, τον αλλάζει! Αλλάζει συμπεριφορές! Νοιάζεται, υπηρετεί, προσφέρει, αγωνίζεται, στον φίλο αλλά και στον εχθρό, στην οικογένεια, στη γειτονιά, στο πανεπιστήμιο, στην εργασία, στα κοινά του τόπου! Κι όταν αυτό το κάνουν περισσότεροι, αυτό εξαπλώνεται. Και τότε αρχίζουμε και ζούμε ως κοινωνία, διαφορετικά. Τότε έχουμε ‘αλλιώτικη’ ελπίδα για τις γειτονιές μας, για τα παιδιά μας, για την πατρίδα μας!

 

________________

Γράφει ο Γιώργος Αδάμ

Ποιμένας της Β' Ε.Ε.Ε.Α