dISCOVERlIFEradio copy2.png
Μια διαφορετικη ματιά στη ζωή σου.png
resurrection-mosaic-church-orthodox.jpg

TΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

του Τάσου Μαρκουλιδάκη

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 - ΤΕΥΧΟΣ 0

39882_10150245426045397_4163439_n.jpg

Πολλές φορές έχω ακούσει ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνεις για να σωθείς είναι να πιστέψεις πως ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες σου. Ισχύει κάτι τέτοιο; Υπάρχει σωτηρία δίχως την Ανάσταση; Aν ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί, τι θα άλλαζε; Με άλλα λόγια, γιατί είναι σημαντική η ανάσταση του Χριστού;
Η ανάσταση αποδεικνύει την θεότητα του Ιησού Χριστού.
Ο Χριστός «αποδείχθηκε Υιός τού Θεού με δύναμη, σύμφωνα με το πνεύμα τής αγιοσύνης, με την ανάσταση από τους νεκρούς, του Ιησού Χριστού τού Κυρίου μας» (Ρωμαίους 1:3-4). Ο Ιησούς Χριστός είναι ο πρωτότοκος των νεκρών, δηλαδή ο πρώτος που αναστήθηκε δίχως να πεθάνει ξανά, όπως για παράδειγμα ο Λάζαρος.
Η Ανάσταση του Χριστού ήταν η σφραγίδα τού Πατέρα Θεού στην αλήθεια των λόγων του Ιησού Χριστού. Η ανάσταση του Χριστού απέδειξε ότι η θυσία Του έγινε δεκτή από τον Θεό ως εξιλέωση για τις αμαρτίες μας.
Η ανάσταση του Χριστού διαφοροποιεί τον Χριστιανισμό από όλες τις άλλες θρησκείες. Το συγκριτικό πλεονέκτημα του Χριστιανισμού είναι η ανάσταση του Χριστού.  Οι άλλες θρησκείες έχουν θνητούς αρχηγούς, ενώ η κεφαλή της Χριστιανικής Εκκλησίας είναι ο Αναστημένος Χριστός. Ο Μωχάμετ, ο Βούδας, ο Μωϋσής, ο Κομφούκιος δεν αναστήθηκαν. Όπως είπε και ο G. Β. Hardy, «Ο τάφος του Κομφούκιου: κατειλημμένος  Ο τάφος του Βούδα: κατειλημμένος. Ο τάφος του Μωάμεθ: κατειλημμένος. Ο τάφος του Ιησού: ΑΔΕΙΟΣ».
Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της χριστιανικής πίστης.
Χωρίς την Ανάσταση δεν υπάρχει σωτηρία, δεν  υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. Ο Απόστολος Πέτρος αναφέρει: «Άξιος ευλογίας είναι ο Θεός και Πατέρας τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος, σύμφωνα με το πολύ του έλεος μας αναγέννησε σε μια ζωντανή ελπίδα, διαμέσου τής ανάστασης του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς» (Α΄Πέτρου 1:3). Εάν ο Ιησούς Χριστός δεν είχε αναστηθεί από τους νεκρούς, τότε δεν θα υπήρχε δυνατότητα αναγέννησης και συμφιλίωσης με τον Ουράνιο Πατέρα.
Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι οι άνθρωποι είμαστε ασεβείς, ασθενείς και εχθροί του Θεού (Ρωμαίους 5:6-10), πνευματικά τυφλοί (Β΄Κορινθίους 4:4) και πνευματικά νεκροί (Εφεσίους 2:1). Tέλος, η Βίβλος αναφέρει ότι ο μισθός της αμαρτίας φέρνει θάνατο (Ρωμαίους 6:23).  Ας υποθέσουμε ότι κάποιος πεθαίνει από κακοήθη επιθετικό καρκίνο. Αν είχαμε την δύναμη να τον φέρουμε ξανά στην ζωή, θα είχαμε δύο προβλήματα. Θα έπρεπε να βρούμε ένα  τρόπο να τον επαναφέρουμε στην ζωή, αλλά θα έπρεπε να τον θεραπεύσουμε και από τον καρκίνο. Τι θα γινόταν αν θεραπεύαμε μονάχα τον καρκίνο; Θα παρέμενε νεκρός. Τι θα γινόταν αν τον φέρναμε πίσω στη ζωή δίχως να θεραπεύσουμε τον καρκίνο; Θα πέθαινε εκ νέου.
Η σωτηρία μας συνεπάγεται την ανάσταση πνευματικά νεκρών ανθρώπων και την επαναφορά τους στη ζωή.  Πριν όμως ο Θεός δώσει ζωή στους νεκρούς, θα πρέπει να εκριζώσει ολοκληρωτικά τη θανάσιμη αρρώστια της ψυχής, την αμαρτία. Η αμαρτία αποτελεί τη πανδημία της ψυχής και την πανανθρώπινη αιτία δυστυχίας και προβλημάτων. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί εκ φύσεως (Εφεσίους 2:3) και πράξεως, καθώς συνειδητά και συστηματικά παραβιάζουμε τον Θείο νόμο. Επιπρόσθετα, δεν αποδεχόμαστε τον Χριστό, ως τον μόνο μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπων (Α΄Τιμόθεον 2:5). Συνεπώς, ο σταυρός ήταν η μέθοδος του Θεού για την θεραπεία της αρρώστιας και πανδημίας της ψυχής που ονομάζεται αμαρτία και η ανάσταση του Χριστού αποτελεί τον τρόπο του Θεού για να δώσει ζωή στους πνευματικά νεκρούς.
Επίσης, η ανάσταση δίνει νόημα στην πίστη μας.
Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «14 Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, τότε το κήρυγμά μας είναι χωρίς νόημα, το ίδιο και η πίστη σας….16 Γιατί αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, τότε ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί. 17 Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι χωρίς περιεχόμενο· ζείτε ακόμα μέσα στις αμαρτίες σας» (Α΄Κορινθίους 15:14,16,17). «Όπως ο Πατέρας Θεός με τη δύναμή του ανέστησε το Χριστό από τους νεκρούς, το ίδιο κι εμείς μπορούμε να ζήσουμε μια νέα ζωή» (Ρωμαίους  6 :4)
Ο James Hastings αναφέρει: «Εάν η ανάσταση δεν είναι ιστορικό γεγονός, τότε ο θάνατος διατηρεί τη δύναμή του, και μαζί με αυτόν οι συνέπειες της αμαρτίας. Η σημαντικότητα του θανάτου του Ιησού παραμένει απροσδιόριστη, και οι πιστοί παραμένουν ακόμη στις αμαρτίες τους, ακριβώς εκεί που βρίσκονταν πριν ακούσουν για το όνομα του Ιησού.»
Χωρίς την ανάσταση του Χριστού, δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών  και αιώνια ζωή
Σύμφωνα με έρευνα της Κάπα Research που έγινε για λογαριασμό του Βήματος της Κυριακής κατά την διάρκεια μίας περασμένης Πασχαλινής Περιόδου, σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες δεν πιστεύουν στην πραγματικότητα της ανάστασης των νεκρών. Το 41,8% απάντησε ναι, το 48,1% είπε «όχι» και «μάλλον όχι», ενώ το 10,1% ανέφερε «δεν γνωρίζω» ή «δεν απαντώ».
Χωρίς την ανάσταση ο Θεός δεν θα μπορούσε να υπόσχεται αιώνια ζωή, την οποία αποκτούμε όχι όταν αποβιώνουμε εν Χριστώ, αλλά όταν βασιζόμαστε στον Χριστό και μόνο για να μας συμφιλιώσει με τον Ουράνιο Πατέρα. Ο Χριστός δίδαξε: «Σας διαβεβαιώνω απόλυτα: Εκείνος που πιστεύει σε μένα, έχει αιώνια ζωή» (Ιωάννης 6:47).
Χωρίς την ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε Χριστιανική εκκλησία
Ο Αυγουστίνος γράφει: «Δεν είναι καθόλου για μας μεγάλο, αν πιστεύουμε ότι ο Χριστός απέθανε. Αυτό το πιστεύουν και οι ειδωλολάτρες. Και οι Ιουδαίοι. Και όλοι οι παλιάνθρωποι. Όλοι το πιστεύουν, ότι απέθανε. Η πίστη των χριστιανών είναι η Ανάσταση του Χριστού. Αυτό είναι για μας το μεγάλο: Πιστεύουμε, ότι ο Χριστός αναστήθηκε». Και ο περίφημος R. Strauss (Ρίχαρντ Στράους) Γερμανός συνθέτης της ύστερης ρομαντικής περιόδου στα γηράματά του ομολόγησε:  «Αφού δεν πιστεύω στην Ανάσταση του Χριστού, δεν είμαι Χριστιανός.»
Ο William Lane Craig γράφει: «Χωρίς την πίστη στην ανάσταση, η Χριστιανική πίστη δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί. Οι μαθητές θα παρέμεναν συντριμμένοι και νικημένοι. Ακόμη και αν συνέχιζαν να θυμούνται τον Ιησού ως τον αγαπημένο δάσκαλό τους, η σταύρωσή του θα είχε καταπνίξει μια για πάντα κάθε ελπίδα ότι αυτός ήταν ο Μεσσίας. Ο σταυρός θα παρέμενε το θλιβερό και επαίσχυντο τέλος της καριέρας του. Έτσι, η αφετηρία της υπόστασης του Χριστιανισμού εξαρτάται από το πιστεύω των πρώτων μαθητών ότι ο Θεός ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς.» ( “Knowing the Truth about the Resurrection”, (1988), σελ. 116-117).
Χωρίς την Ανάσταση η σταύρωση του Χριστού, αποτελεί μία ακόμη ηρωική πράξη. Χωρίς την Ανάσταση η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι μεγάλη, αλλά μία τραγωδία, καθώς ο θεάνθρωπος πεθαίνει δίχως να μπορεί να σώζει πλήρως όσους πιστεύουν σε Αυτόν χαρίζοντας τους αιώνια ζωή. Χωρίς την Ανάσταση, όλα τα κηρύγματα, οι υπηρεσίες και λατρείες μας είναι άσκοπες, άστοχες και γεμάτες αυταπάτες. Χωρίς την Ανάσταση ο Χριστιανισμός είναι ένα μεγάλο παραμύθι. Χωρίς την ανάσταση, η ανθρωπότητα και βεβαίως οι Χριστιανοί θα ήταν αιώνια αιχμάλωτοι του θανάτου και της αμαρτίας.

Η διωκόμενη εκκλησία του Χριστού δεν θα είχε επιβιώσει, εάν ο Χριστός δεν ήταν ζωντανός. Στην επιστολή προς Εβραίους διαβάζουμε ότι ο Χριστός «μπορεί να σώζει για πάντα όσους μέσω αυτού πλησιάζουν το Θεό. Ζει αιώνια, για να μεσιτεύει γι’ αυτούς» (Εβραίους 7:25).

Περισσότεροι άνθρωποι έχουν μαρτυρήσει θυσιάζοντας τη ζωή τους για την πίστη τους στον Χριστό τα περασμένα 100 χρόνια παρά τους προηγούμενους 19 αιώνες. Συνολικά 43 εκατομμύρια Χριστιανοί έχουν γίνει μάρτυρες από τη σταύρωση του Χριστού μέχρι και σήμερα. Σχεδόν ένας Χριστιανός σκοτώνεται κάθε ώρα σε όλο τον κόσμο εξαιτίας της πίστης του. Ακόμη και εν έτει 2021, 200 εκατομμύρια χριστιανοί διώκονται για την πίστη τους. Ανάμεσα τους υπάρχουν και πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά. Οι αναλυτές θεωρούν ότι οι Χριστιανοί αποτελούν την πλέον διωκόμενη ομάδα αναφοράς στον κόσμο. Το γεγονός ότι έχει αντέξει η εκκλησία μέχρι σήμερα, παρά τους φοβερούς διωγμούς, που υπέστησαν οι πιστοί μέσα στη δισχιλιετή ιστορία της, οφείλεται στο γεγονός ότι ο Ιδρυτής της Κύριος Ιησούς Χριστός νίκησε το θάνατο, ζει στους ουρανούς και κατευθύνει την πορεία της στον κόσμο.  Ούτε «πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ' αυτής»  (Ματθαίος 16:18) υποσχέθηκε ο Ιησούς Χριστός και η παρουσία της εκκλησίας, αποτελεί του λόγου του αληθές.

Τέλος, η ανάσταση του Χριστού μας υπενθυμίζει ότι ο θάνατος, ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου έχει νικηθεί.

Η πανδημία του κορωνοϊού μας εξαναγκάζει να κοιτάξουμε κατάματα τον θάνατο και μας φέρνει σε αμηχανία και ψυχική κατάπτωση, καθώς οι μηχανισμοί άμυνας που είχαμε προκρίνει για να αποφεύγουμε τον θάνατο καθίστανται αναποτελεσματικοί.  Σε μία εποχή που ο φόβος του κορωνοϊού έχει διαχυθεί παγκοσμίως, απειλώντας την ανθρώπινη και κοινωνική ζωή, αλλά και την παραγωγή και αντοχή της οικονομίας, η ανάσταση του Χριστού μας υπενθυμίζει ότι ο θάνατος για όσους αγαπούν τον Θεό και έχουν μία προσωπική σχέση μαζί Του δεν είναι το τέλος, αλλά μονάχα η αρχή μίας ευτυχισμένης αιωνιότητας δίπλα στον Σωτήρα μας Χριστό.

Η Ανάσταση του Χριστού είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της χριστιανικής πίστης. Η ανάσταση αποδεικνύει την θεότητα του Ιησού Χριστού. Η ανάσταση δίνει νόημα στην πίστη μας. Χωρίς την Ανάσταση δεν υπάρχει σωτηρία, αναγέννηση και ελπίδα συμφιλίωσης των ανθρώπων με τον Ουράνιο Πατέρα. Χωρίς την ανάσταση του Χριστού, δεν υπάρχει ανάσταση των νεκρών και αιώνια ζωή. Χωρίς την ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε εκκλησία του Χριστού. Η ανάσταση του Χριστού είναι το σημαντικότερο γεγονός της ανθρώπινης και εκκλησιαστικής ιστορίας.

Αυτό το Πάσχα θα ευχηθούμε ο ένας στον άλλον Χριστός ανέστη.  Μία ευχή δεν αλλάζει τίποτα. Μία  υπόσχεση, μία επιλογή αλλάζει τα πάντα για πάντα.  Για αυτό ας επιλέξουμε να στηρίξουμε τη ζωή και την ύπαρξη μας, την οικογένεια, αλλά και κάθε όνειρο και ελπίδα μας στον Ουράνιο Πατέρα που ανέστησε τον Χριστό από τους νεκρούς!

DiscoverLifeMagazine Καλος Κακός άνθρωπο

ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

καλός ή κακός;

του Τάσου Μαρκουλιδάκη

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 - ΤΕΥΧΟΣ 0

39882_10150245426045397_4163439_n.jpg

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το 40%-60% των περιστατικών καρκίνου, που εμφανίζονται στους ενήλικες, συνδέονται κυρίως με το περιβάλλον, ενώ το 30% αυτών των περιστατικών μπορούν να προληφθούν, εάν ο άνθρωπος περιορίσει την έκθεσή του στο περιβάλλον, κυρίως στα πρώιμα στάδια της ζωής του.

Το περιβάλλον σύμφωνα με αρκετούς επιστήμονες καθορίζει τις συνήθειες και προτιμήσεις μας. Οι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να  επηρεάσουν τις επιλογές των συντρόφων μας, σύμφωνα με μια μελέτη, ενώ το οικογενειακό περιβάλλον και η προσωπικότητα του μαθητή ευθύνονται για τη σχολική αποτυχία, περισσότερο απ’ ό,τι το εκπαιδευτικό σύστημα, υποστηρίζουν οι εκπαιδευτικοί, σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου από το Τμήμα Κοινωνιολογίας. 

Στο σύγχρονο κόσμο, υπάρχουν βασικά δύο κυρίαρχες σχολές σκέψης. Οι «γενετιστές» ή «φυσιοκράτες» και οι «συμπεριφοριστές». Οι «γενετιστές» ρέπουν προς την αντίληψη ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά προέρχεται από το γενετικό ένστικτο και την κληρονομικότητα. Η κοσμοθεωρία αυτή υποστηρίζει την ύπαρξη ενός «προγραμματισμένου» κόσμου και θεωρεί ότι ακόμα και λεπτές εκφράσεις της συμπεριφοράς, όπως μιας τάσης για εθισμό είναι τρόπου τινός γενετικές ή «ενστικτώδεις». Συνεπώς, ο άνθρωπος είναι καλός ή κακός ανάλογα με τον κληρονομικό του προγραμματισμό. 

Οι «Συμπεριφοριστές», από την άλλη, βλέπουν τον άνθρωπο ως προϊόν γαλούχησης, που βασίζεται στην περιβαλλοντική έκθεση του ατόμου. Έτσι, οι πράξεις ενός ατόμου πηγάζουν από την εμπειρία ή έναν ενεργοποιημένο τρόπο σκέψης, που προέρχεται από κεκτημένη κατανόηση. Ο μηχανισμός δράσης/ πεποίθησης λοιπόν, πηγάζει από την μάθηση, όχι την κληρονομικότητα ή το ένστικτο. Συνεπώς, ο άνθρωπος γίνεται καλός ή κακός, ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο γαλουχείται και δραστηριοποιείται. 

Με απλά λόγια, οι γενετιστές θεωρούν ότι ο άνθρωπος γεννιέται καλός ή καλός, ενώ οι συμπεριφοριστές θεωρούν ότι ο άνθρωπος γίνεται καλός ή κακός. Ένα άτομο που θα μεγαλώσει σε ένα προβληματικό, ελλειμματικό, χτυπημένο από ανέχεια περιβάλλον, με περιορισμένη πρόσβαση στην εργασία ή σε κοινωνικούς πόρους, θα έχει μία μεγαλύτερη ροπή εμπλοκής σε παράνομες δραστηριότητες, ώστε να επιβιώσει σε σχέση με κάποιον που έχει εξασφαλισμένες τις βασικές του ανάγκες.

Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης σε μία συνέντευξη του είχε δηλώσει ότι ο άνθρωπος γεννιέται ευλογημένος. Ο μεγάλος φιλόσοφος Σωκράτης είχε πει το περίφημο «ουδείς εκών κακός», κανείς άνθρωπος δεν γίνεται κακός με την θέληση του, αλλά από άγνοια και μόνο διαπράττει το κακό. O άνθρωπος δηλαδή, είναι κατά βάση καλός. Ο  άνθρωπος  είναι δημιουργημένος για να ζει σύμφωνα με τις αρετές και μόνο η άγνοια τον απομακρύνει από τον δρόμο της αρετής.  Η φιλοσοφική σχολή του Στωικισμού υποστήριζε  ότι «η φύση του ανθρώπου είναι πρωτογενώς αγαθή» και  ότι ο άνθρωπος δεν έχει εγγενείς καταστρεπτικές δυνάμεις. 

Ένας άλλος μεταγενέστερος Στωικός, ο Παναίτιος, πίστευε πως ο άνθρωπος έχει μέσα του δύο ενεργές και αντίρροπες δυνάμεις, την δημιουργική λογική και τις καταστρεπτικές επιθυμίες. Ό,τι δημιουργεί και χτίζει η ανθρώπινη λογική το καταστρέφει με το πάθος της η ανθρώπινη επιθυμία. 

Ο κορυφαίος νευρολόγος και ιδρυτής της ψυχανάλυσης Freud δίδαξε ότι κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο μπορούν να συνυπάρχουν μέσα μας ταυτόχρονα το μίσος και η αγάπη για το ίδιο πρόσωπο, έτσι και η ζωή μας μπορεί να συνδυάσει την επιθυμία και λαχτάρα για επιβίωση με την αμφίθυμη επιθυμία και μανία της εξόντωσης μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, φιλόσοφοι αλλά  και επιστήμονες θεωρούν πως εάν αλλάξουμε, βελτιώσουμε το ανθρώπινο περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύσσεται ο άνθρωπος, τότε θα μπορέσουμε να επιλύσουμε τα μεγαλύτερα προβλήματα της ανθρωπότητας. Μάλιστα, η σύγχρονη ανθρωπολογία, αλλά και οι τάσεις της Νέας Εποχής διδάσκει πως ο άνθρωπος είναι κατά βάθος καλός, για αυτό και πρέπει να κοιτάξουμε καλύτερα και βαθύτερα μέσα μας, ώστε να αναδείξουμε τις θετικές πτυχές του χαρακτήρα και της προσωπικότητας μας. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να απομονώσουμε τα αρνητικά χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος μας, αφού επιχειρήσουμε να κατανοήσουμε μέσα από μια σύντομη ανάλυση πώς δημιουργήθηκαν, πώς παγιώθηκαν και ποιες συμπεριφορές και επιλογές τροφοδοτούν τα διαμορφωμένα προβλήματα. Παράλληλα, καλούμαστε να σχεδιάσουμε ένα πλάνο δράσης για το κάθε χαρακτηριστικό που θέλουμε να αποβάλλουμε από το περιβάλλον μας, ώστε να οδηγηθούμε στην απόσβεση των αρνητικών χαρακτηριστικών, υιοθετώντας παράλληλα «νέες» συμπεριφορές που θα αντιτάσσονται στις λανθασμένες και αβίαστες συνήθειες του παρελθόντος οι οποίες προκαλούσαν ανεπιθύμητες ή προβληματικές συμπεριφορές.

  Οι σύγχρονοι επιστήμονες, αλλά και οι φιλόσοφοι του παρελθόντος μας λένε ότι το πρόβλημα είναι έξω από εμάς, ενώ η λύση είναι μέσα μας. Πρέπει ο καλός μας εαυτός να νικήσει τις αρνητικές επιδράσεις του περιβάλλοντος μας. Ο Ιησούς Χριστός σε αντίθεση με όλες ις παραπάνω θεωρήσεις δίδαξε ότι κάθε άνθρωπος είναι αμαρτωλός και απόλυτα εξαχρειωμένος εκ φύσεως στα μάτια του Θεού. To ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού έρχεται με έναν επαναστατικό τρόπο να μας σοκάρει. Ο άνθρωπος δεν γίνεται ή γεννιέται καλός ή κακός. Όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί εκ φύσεως και συνεπώς κακοί σύμφωνα με το Δημιουργό μας. 

Ο Χριστός δίδαξε: «18 καθετί που απ’ έξω μπαίνει μέσα στον άνθρωπο δεν μπορεί να τον κάνει ακάθαρτο; 19 Δεν μπαίνει στην καρδιά του αλλά στην κοιλιά του και αποβάλλεται στο αποχωρητήριο, αφήνοντας στον οργανισμό όλες τις άλλες τροφές καθαρές. 20 ΄Ο,τι βγαίνει μέσα από τον άνθρωπο» —τους έλεγε ακόμη —«εκείνο τον κάνει ακάθαρτο. 21 Γιατί μέσα από την καρδιά των ανθρώπων πηγάζουν οι κακές σκέψεις, μοιχείες, πορνείες, φόνοι, 22 κλοπές, πλεονεξίες, πονηριές, δόλος, ακολασία, φθόνος, βλασφημία, αλαζονεία, αφροσύνη. 23 ΄Ολα αυτά τα κακά πηγάζουν μέσα από τον άνθρωπο και τον κάνουν ακάθαρτο» (Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον 7:19-23).   

Ο προφήτης  Ησαΐας  διακήρυξε ότι η ανθρώπινη «καρδιά είναι απατηλή υπέρ πάντα και σφόδρα διεφθαρμένη» (Ησαΐας 64:6), ενώ ο Απόστολος Παύλος δίδαξε ότι ήμαστε «εκ φύσεως τέκνα οργής» (Επιστολή προς Εφεσίους 2:3). «Μέσω ενός ανθρώπου μπήκε στον κόσμο η αμαρτία και μέσω της αμαρτίας ο θάνατος. ΄Ετσι εξαπλώθηκε ο θάνατος σ’ όλους τους ανθρώπους, γιατί όλοι αμάρτησαν» (Επιστολή προς Ρωμαίους 5:12).  Μετά τον κατακλυσμό, ο Θεός διακηρύττει ότι «ο λογισμός της καρδιάς τού ανθρώπου είναι κακός από τη νηπιότητά του» (Γένεσις 8:21).

Ο Απόστολος Παύλος συνοψίζει την κατάσταση της ανθρώπινης φύσης λέγοντας: «10Δεν υπάρχει δίκαιος άνθρωπος, ούτε ένας. 11 Δεν υπάρχει κανένας με σύνεση. Δεν υπάρχει κανένας που να αναζητεί το Θεό. 12 ΄Ολοι απομακρύνθηκαν από το Θεό, όλοι εξαχρειώθηκαν. Κανένας, μα κανένας δεν κάνει το καλό. 13 Το λαρύγγι τους είναι σαν τάφος ανοιχτός, απ’ τη γλώσσα τους βγαίνει μόνο ψέμα, τα χείλη τους κρύβουν φαρμάκι οχιάς. 14 Το στόμα τους είναι γεμάτο από πικρόχολες κατάρες. 15 Τρέχουν γρήγορα τα πόδια τους όταν είναι για φόνο, 16 συντρίμμια και καταστροφές αφήνουν στο διάβα τους. 17 Κι ούτε καν ξέρουν τι θα πει ειρήνη. 18 Ζουν χωρίς φόβο Θεού» (Ρωμαίους 3:10-18).

Συνεπώς, η αμαρτωλή μας φύση, δε διαμορφώνεται από το περιβάλλον μας. Αντίθετα, κληρονομείται από τους γονείς μας.   Ο άνθρωπος δεν γίνεται κακός όταν κάνει κακές πράξεις, είναι εκ φύσεως κακός για αυτό και προβαίνει σε κακές πράξεις. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος σύμφωνα με την Αγία Γραφή δεν γίνεται ψεύτης όταν αμαρτάνει, είναι ψεύτης εκ φύσεως και για αυτό ψεύδεται. Βεβαίως και το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε μας επηρεάζει, αλλά δεν μας καθορίζει. 

Στα Ηθικά Νικομάχεια ο Αριστοτέλης διδάσκει: «το να είσαι οργισμένος είναι εύκολο. Το να οργιστείς όμως με το σωστό άτομο, για το σωστό λόγο, στο σωστό βαθμό, τη σωστή στιγμή, για το σωστό σκοπό και με το σωστό τρόπο, αυτό είναι δύσκολο».  Παραφράζοντας τον μεγάλο αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο και επιστήμονα, η Αγία Γραφή διδάσκει ότι δεν αρκεί να κάνουμε το σωστό. Πρέπει να κάνουμε το σωστό πράγμα για το σωστό λόγο που είναι μόνο η δόξα του Θεού, με τον σωστό τρόπο, στο σωστό πλαίσιο, προς το σωστό πρόσωπο και στον σωστό χρόνο. Κάθε φορά που αποτυγχάνουμε σε μία από τις παραπάνω πτυχές αμαρτάνουμε, χάνουμε δηλαδή τον στόχο του Θεού για τη ζωή μας.

 Η Αγία Γραφή διδάσκει πως δεν πρέπει να διαχωρίζουμε την ανθρωπότητα σε καλούς και κακούς, αλλά σε όσους αγαπούν τον Θεό, αναγνωρίζουν πως είναι αμαρτωλοί και έχουν μετανοήσει για τις αμαρτίες τους, βασιζόμενοι μόνο στο πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού πάνω στον σταυρό  και στην ανάσταση Του από τους νεκρούς και σε όσους δεν αγαπούν τον Θεό και απορρίπτουν την θυσία του Ιησού Χριστού ως την μόνη ικανή να τους συμφιλιώσει με τον Πατέρα Θεό. Με άλλα λόγια, η Αγία Γραφή χωρίζει τους ανθρώπους υπό μία έννοια σε μετανοημένους και αμετανόητους αμαρτωλούς. Δεν μπορούμε να επιλέξουμε εάν θα ήμαστε αμαρτωλοί. Μπορούμε όμως με την δύναμη του Θεού να θεραπευτούμε από τις καταστροφικές συνέπειες της αμαρτίας, επειδή ο Χριστός τιμωρήθηκε για τις παραβάσεις μας και αναστήθηκε για τη δικαίωση μας (Ρωμαίους 4:25).

 Το πρόβλημα είναι μέσα μας και η λύση είναι έξω από μας, σε Εκείνον που ενσαρκώθηκε για να ζήσει τη ζωή που έπρεπε να είχαμε ζήσει και να πεθάνει τον θάνατο που έπρεπε να είχαμε πεθάνει. Η λύση βρίσκεται στη θεραπεία της γενεσιουργού και παναθρώπινης αιτίας  προβλημάτων, της αμαρτίας, της απομάκρυνσης μας δηλαδή από τον Θεό, της συνειδητής επιλογής μας να εξορίσουμε τις προειδοποιήσεις του Θεού και να ζήσουμε σαν να μην υπάρχει Θεός. 

 Η θεραπεία για την αμαρτία είναι η θυσία του Ιησού Χριστού πάνω στον σταυρό. «Από κανέναν άλλο δεν μπορεί να προέλθει η σωτηρία ούτε υπάρχει άλλο πρόσωπο κάτω από τον ουρανό δοσμένο στους ανθρώπους με το οποίο να μπορούμε να σωθούμε»  (Πράξεις των Αποστόλων 4:12).  Ο Χριστός είναι ο μόνος που μπορεί να μεταμορφώσει τις ζωές μας, εάν μετανοήσουμε και Του παραδώσουμε τον έλεγχο της ζωής μας. Μονάχα η δική Του θυσία είναι ικανή να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας και να μας καθαρίσει από κάθε άδικη πράξη. 

Το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού έρχεται να μας οδηγήσει σε μία επανάσταση, για την οποία απαιτείται να συνειδητοποιήσουμε ότι κανείς από εμάς δεν είναι αρκετά καλός στα μάτια του Θεού. Κανείς δεν μπορεί να είναι αρκετά καλός για να σταθεί ενώπιον του Θεού.  «2Παρατηρεί απ’ τους ουρανούς ο Κύριος τους ανθρώπους, να δει αν υπάρχει συνετός κανείς, που το Θεό γυρεύει.  3 Όλοι απομακρύνθηκαν, όλοι μαζί φθαρήκαν. Κανείς δεν πράττει το καλό, ούτε ένας» (Ψαλμός 14:2-3). 

Ο Χριστός δεν έρχεται στη ζωή μας για να μας βελτιώσει, αλλά για να μας αναγεννήσει. Έρχεται δηλαδή για να μας μεταμορφώσει ολοκληρωτικά. «Αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δέστε, τα πάντα έγιναν καινούργια» (Β΄Επιστολή προς Κορινθίους 5:17). Χρειαζόμαστε το Χριστό να κατεδαφίσει τον παλιό μας εαυτό και να ανοικοδομήσει έναν καινούριο άνθρωπο, ο οποίος θα αναπτύξει νέες επιθυμίες, συνήθειες, συμπεριφορές και πρακτικές. Ένα νέο άνθρωπο που θα στοχεύσει στο να αγαπάει το Θεό με όλο του το είναι, τον πλησίον του ως σεαυτόν και να συμπεριφέρεται στους άλλους όπως ο Θεός του συμπεριφέρεται και όπως θα ήθελε και οι άλλοι να του συμπεριφέρονται (Ματθαίος 7:12).

__________________________________________________________

Ο Τάσος Μαρκουλιδάκης είναι ποιμένας της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας της Νίκαιας.

Σπούδασε Μάρκετινγκ και Επικοινωνία στο Οικονομικο Πανεπιστήμιο Αθηνών

και έκανε μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Καλιφόρνια και στη θεολογία στη Βοστωνη.