dISCOVERlIFEradio copy2.png
Μια διαφορετικη ματιά στη ζωή σου.png

ΑΠΕΤΥΧΕ

Γιατί δεν ήταν European! 

του Νίκου Στρατή

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 - ΤΕΥΧΟΣ 0

Μόλις δύο ημέρες κράτησε το  επεισόδιο στο ….σίριαλ της European Super League (ESL) που δίχασε την ποδοσφαιρική Ευρώπη σε επίπεδο διοικήσεων αλλά ένωσε όσο λίγα πράγματα στο παρελθόν τους απανταχού φίλους του “βασιλιά των σπορ”, του ποδοσφαίρου. Ναι! Σωστά διαβάσατε: Μόνο το συγκεκριμένο επεισόδιο τελείωσε! Το ίδιο το σίριαλ …χμμμμ πολύ αμφιβάλω!


Στη δεκαετία του ’50 όταν οι αρχισυντάκτες της κορυφαίας αθλητικής Γαλλικής εφημερίδας “L’Equipe”,  Gabriel Hanot και Jaques Ferran εμπνεύστηκαν το κύπελλο Ευρώπης πρωταθλητριών ομάδων ήθελαν να δουν μία διοργάνωση στην οποία θα συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των εθνικών πρωταθλημάτων, οι ισχυρές δυνάμεις της εποχής Real Madrid, Milan, Rapid, Benfica, Reims, Borussia Dortmund κλπ. Εν έτει 2021 οι οραματιστές και το κυριότερο οι …επίδοξοι χρηματοδότες της νέας ‘‘ελιτίστικης‘‘ τάξης πραγμάτων δεν ήταν Γάλλοι αλλά Αμερικάνοι. Και είναι ευρέως γνωστό πως στην άλλη άκρη του Ατλαντικού τίποτα δεν σχεδιάζεται και πολύ περισσότερο δεν γίνεται στην τύχη σε επιχειρηματικό επίπεδο. Ο χρηματοοικονομικός κολοσσός  JP Morgan εκπόνησε το “business plan” προσφέροντας 4 δις ευρώ στα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης θέλοντας να δημιουργήσει μία …made in USA κλειστή λίγκα που θα αντικαθιστούσε το UEFA Champions League. Οι Ηνωμένες πολιτείες έχουν την οικονομική επιφάνεια να γεμίσουν το … ντεπόζιτο της πιο επιτυχημένης εμπορικά διοργάνωσης στην ιστορία του ποδοσφαίρου και να δελεάσουν τα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης η οποία χτυπήθηκε βαρύτατα από την πανδημία. Οι πληροφορίες που αποκαλύφθηκαν από τa ευρωπαϊκά ΜΜΕ ανέφεραν ότι οι 12 σύλλογοι που μπήκαν στο πρότζεκτ των ….48 ωρών, ανέβασαν τα χρέη τους περισσότερο από 1,5 δις την περσινή μόνο σεζόν (!) χωρίς να υπολογίζονται οι απώλειες της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου! Πιο χρεωμένη από τους δώδεκα η Tottenham (1,5 δις αλλά με νεόκτιστο ιδιόκτητο γήπεδο εδώ και δύο χρόνια), η Chelsea (1,4 δις οφειλόμενο στον ίδιο τον Abramovich), η Barcelona (1,2 δις) κλπ.

  Η ιδέα δεν ήταν καινούργια μιας και εδώ και πάνω από δυο δεκαετίες τόσο ο άλλοτε πρόεδρος της Bayern, Karl-Heinz Rummenigge αλλά και ο πρώην αφεντικού της Milan Silvio Berlusconi απειλούσαν την UEFA με αυτομόληση αν δεν ικανοποιούνταν οικονομικά και θεσμικά όπως και οι πρόεδροι της Real, Florentino Perez και της Barcelona, Joan Laporta (στην πρώτη του θητεία) ήταν …εξίσου ένθερμοι υποστηρικτές! Μάλιστα η  …non stop πίεση του γκρουπ των ‘‘ισχυρών‘‘ στην Ευρωπαϊκή ομοσπονδία, έφερε και την απευθείας είσοδο των τεσσάρων πρώτων ομάδων από Ισπανία, Αγγλία, Ιταλία και Γερμανία στους ομίλους του Champions League, κάτι που πέρασε στη διάρκεια του …κενού εξουσίας της UEFA τη σεζόν 2015-16 στην μετάβαση της ηγεσίας από τον ‘‘έκπτωτο‘‘ λόγω σκανδάλων Michel Platini στον τωρινό πρόεδρο Aleksander Ceferin, το διάστημα δηλαδή που ο Ισπανός προσωρινός προεδρεύων Angel Maria Villar έκανε το χατήρι των μεγάλων προκειμένου να μην τους χάσει από …πελάτες! Μέχρι που ανέλαβαν …δράση οι Αμερικανοί! Η Βρετανική “Daily Mail” αποκάλυψε το …μυστικό δείπνο στο εστιατόριο της Νέας Υόρκης “Locanda Verde” ανάμεσα στους ιδιοκτήτες/διευθυντές των μεγάλων Αγγλικών ομάδων (αδερφοί Glazer και Ed Woodward – Man.United, John Henry – Liverpool, Ivan Gazidis τότε διευθυντής της Arsenal και πλέον της Milan). Κάπου εκεί πήγε να τους …προλάβει ο πρόεδρος της FIFA Gianni Infantino παρουσιάζοντας στο κογκρέσο της παγκόσμιας ομοσπονδίας ποδοσφαίρου στη Μπογκοτά (2018) πλάνο για FIFA Clubs World Cup με …άγνωστους χρηματοδότες (από Ιαπωνία, Σουηδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) που για τέσσερα τουρνουά 24 ομάδων(!) θα πλήρωσαν 22 δις ευρώ! Ο Infantino ζήτησε γρήγορη απάντηση από τα μέλη του συμβουλίου τα οποία τελικά υπό την πίεση του χρόνου δεν ενέκριναν την πρόταση.  Ο πρόεδρος της Juventus Andrea Agnelli μάλιστα είχε χαρακτηρίσει ‘‘σκοτεινή‘‘ εκείνη την πρόταση. Λίγα χρόνια αργότερα το αφεντικό της ‘‘Μεγάλης Κυρίας‘‘ του Ιταλικού ποδοσφαίρου έμελλε να είναι εκ των πρωτεργατών της …ανταρσίας των 12. Άλλωστε η Juve μαζί με τη Real και τη Barcelona είναι και οι τρεις που ακόμα δεν έχουν αποχωρήσει από τη ‘‘συμμαχία‘‘ της European Super League προκαλώντας νέες απειλές από τα υπάρχοντα όργανα του ποδοσφαίρου. Κλειδί για την υπαναχώρηση των Άγγλων (έξι από τις δώδεκα ομάδες) ήταν οι δυναμικές αντιδράσεις – διαμαρτυρίες των φίλων των Chelsea, Man.City, Liverpool, Man. United, Arsenal, Tottenham. Οι επικοινωνιολόγοι του Borris Johnson υπαγόρευσαν στον Βρετανό πρωθυπουργό να γίνει αρεστός στον κόσμο και να ταχθεί κατά του νέου εγχειρήματος προκειμένου να αντιστρέψει την αρνητική του εικόνα η οποία είχε πληγεί από τους κάκιστους χειρισμούς στο ξεκίνημα της πανδημίας και είχε μόνο εν μέρει αποκατασταθεί από τα γρήγορα αντανακλαστικά που επέδειξε η κυβέρνηση του στο θέμα των εμβολιασμών (πράγμα που επέτρεψε και στην Αγγλική ομοσπονδία να δεσμευτεί στην UEFA για παρουσία φιλάθλων στο επερχόμενο Euro από 25% της χωρητικότητας του Wembley στη φάση των ομίλων έως και ει δυνατόν γεμάτο γήπεδο στον μεγάλο τελικό της 11η Ιουλίου). O Johnson μάλιστα σχεδόν …εκβίασε τις ομάδες με απειλές επιβολής φόρου πολυτελείας καθώς και αλλαγές στο νόμο περί άδειας εργασίας (ζούμε και σε εποχή … BREXIT πλέον) πετυχαίνοντας τελικά το σκοπό του.

  Το πρότζεκτ της συμμαχίας βέβαια είχε μεγάλα κενά. Στηρίχτηκε αποκλειστικά και μόνο στο αμερικάνικης λογικής αλλά αναμφίβολα κερδοφόρο για να μην πούμε ….χρυσοφόρο business plan: 350 ευρώ θα έπαιρναν τα μεγαλύτερα brand name των 15 μόνιμων ομάδων-μελών της κλειστής λίγκας (εκτός από τις 12 που είχαν δεχτεί να μπουν , πρόσκληση είχαν λάβει αλλά είχαν αρνηθεί οι Bayern, Dortmund & Pari SG με το πλάνο να μιλάει και για σενάριο 20 ή και 24 ομάδων μεταξύ αυτών και ο Ολυμπιακός!) ως “welcome bonus” χωρίς να υπολογίζονται τα χρήματα που θα έβαζαν στα ταμεία τους οι ομάδες από τις εισπράξεις της κάθε σεζόν. Ο πρωταθλητής θα  ‘‘τσέπωνε‘‘ μέχρι 210 εκατομμύρια ευρώ σε μία χρονιά την ώρα που ο τωρινός τροπαιούχος του Champions League δύσκολα ξεπερνάει τα 100! Η διαφορά… χαώδης! Παρόλα αυτά οι Γερμανοί και οι Γάλλοι δεν πείστηκαν. Οι πρώτοι γιατί μέτρησαν πολύ τις αντιδράσεις των οπαδών (το μοντέλο διοίκησης στη Γερμανία στην συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων υπαγορεύει τουλάχιστον το 51% να ελέγχεται από τους φιλάθλους άρα οποιαδήποτε τέτοια πρόταση θα έπρεπε να περάσει από ανάλογη πλειοψηφική έγκριση) για μία λίγκα που πλην της οικονομικής μελέτης δεν είχε πλήρες σχέδιο στο αγωνιστικό σκέλος, δηλαδή τη σύνδεση της European Super League με τις υπάρχουσες διοργανώσεις της UEFA και των εθνικών πρωταθλημάτων. Η Pari SG γιατί ο Καταριανός ιδιοκτήτης της Nasser Al Khelaifi είναι μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της UEFA (αλλά κυρίως χρηματοδότης της μέσω του καναλιού BEIN Sports που έχει τα τηλεοπτικά δικαιώματα της διοργάνωσης). Το ποδόσφαιρο που αντιπροσωπεύει το πάθος, την αγωνία, την έκπληξη, το ποδόσφαιρο που επιβραβεύει την επιτυχία, τον πρωταθλητισμό, που ξεχωρίζει το νικητή από τον ηττημένο, ξαφνικά θα έπρεπε να μετατραπεί σε λέσχη πλουσίων με αυστηρό …face control στην είσοδο της! Η αποκοπή της ελίτ από την ευρύτερη ποδοσφαιρική κοινωνία, της κορυφής από τη βάση, των ομάδων-επιχειρήσεων από το πάθος των οπαδών τους, έμοιαζε ένα απόμακρο, άψυχο και εν τέλει ‘‘αποκρουστικό‘‘ για τους οπαδούς πλάνο καταδικασμένο να εισπράξει τη γενική κατακραυγή της κοινής γνώμης, όπως και έγινε! Λίγες ώρες αργότερα οι παραιτήσεις αλλά και οι διοικητικές …συγνώμες διαδέχονταν η μία την άλλη. Η νέα σελίδα του ποδοσφαίρου είχε μετατραπεί σε ‘‘φιάσκο‘‘!

  Η Βρετανική ιστοσελίδα ‘‘The Athletic‘‘ αναλύοντας την αποτυχία του πλάνου που κατέρρευσε σε λιγότερο από 48 ώρες σχολίασε: “H ESL πλήρωσε δύο βασικά λάθη. Πρώτα από όλα υποτίμησε τις αντιδράσεις του κόσμου και δεν ασχολήθηκε καθόλου με το να επικοινωνήσει το όραμα της”. Κανείς δεν ρώτησε παίκτες, προπονητές φιλάθλους κλπ να καταθέσουν τη γνώμη τους για το εγχείρημα. Κάτι που ο ιθύνων νους της European Super League Florentino Perez και οι συνεργάτες του θα λάβουν πολύ σοβαρά υπόψιν όταν επανέλθουν με πιο πλήρη …φάκελο! Γιατί το …μόνο βέβαιο είναι πως θα επανέλθουν! Προσωπικά θα προσέθετα και κάτι άλλο: Η πρόταση της η ESL δεν περιλάμβανε το βασικό συστατικό επιτυχίας του σπορ: Ότι πριν την έναρξη του αγώνα κανείς δεν ξέρει το νικητή! Δε γνωρίζει ποιος θα περάσει στον επόμενο γύρο και ποιος θα αποκλειστεί. Η Αμερικάνικη ‘‘ψυχρή‘‘ επιχειρηματική προσέγγιση στα επαγγελματικά σπορ δεν βρίσκει την ίδια ανταπόκριση και εφαρμογή στην Ευρώπη όπου ο κόσμος ζει πολύ διαφορετικά το παιχνίδι! Τα μέχρι τελευταίου ….δολαρίου προϋπολογισμένα από τους οικονομικούς διευθυντές έσοδα των ομάδων του ΝΒΑ αφορούν σε συλλόγους που ξέρουν πως για όσα χρόνια έχουν συμβόλαιο θα παίζουν χωρίς το φόβο υποβιβασμού. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και στον πλανήτη “ποδόσφαιρο”, Πέμπτη βράδυ παίζουν δύο ομάδες στα πλέι οφ του Europa League και μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή οι πρόεδροι των αντιπάλων δεν ξέρουν ποιος από τους δύο θα βρίσκεται την άλλη μέρα το μεσημέρι στην κλήρωση των ομίλων στο Μονακό και ποιος θα πρέπει τα μεσάνυχτα να… ακυρώσει την πτήση του!

 

________________

Γράφει ο Νίκος Στρατής

-Δημοσιογράφος

-Αναλυτής διεθνούς ποδοσφαίρου

-τηλεοπτικός/ραδιοφωνικός παραγωγός

-Μέλος ΕΣΗΕΑ/ΠΣΑΤ

ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Una faccia...Una crisi! 

του Νίκου Στρατή

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 - ΤΕΥΧΟΣ 0

Η μεγαλύτερη αθλητική εφημερίδα της Ιταλίας, η ιστορική “Gazzetta dello sport” (ιδρύθηκε στο Μιλάνο στις 3 Απριλίου 1896 προκειμένου να καλύψει τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες της σύγχρονης εποχής που έγιναν στην Αθήνα!) δημοσίευσε πρόσφατα ένα άρθρο με τίτλο “Νύχτωσε στην Ευρώπη”  με το οποίο έκανε λόγο για την κρίση του Ιταλικού ποδοσφαίρου σε ότι αφορά στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις…

 

    Αφορμή για το άρθρο στάθηκε ο αποκλεισμός της Juventus από την Πορτογαλική Porto στην φάση των 16 του Champions League, μία νέα … κραυγαλέα ευρωπαϊκή αποτυχία για την “Vecchia Signora” που σήμανε και την απουσία Ιταλικής ομάδας από τους προημιτελικούς της διοργάνωσης μετά από επτά χρόνια! Όπως ανέφερε ο συντάκτης, η Ιταλία έχει 11 χρόνια να κατακτήσει το Champions League (Inter – Bayern 2-0 στον τελικό της Μαδρίτης, 2010). Χαρακτηριστικό είναι ότι σε ότι αφορά στις κατακτήσεις της κορυφαίας Ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης, ακριβώς μια δεκαετία πριν από σήμερα, η σχετική λίστα έγραφε: Ιταλία 12 κύπελλα, Ισπανία 12, Αγγλία 11, Γερμανία 6 κλπ. Δέκα χρόνια μετά η αλλαγή φαντάζει εντυπωσιακή! Ισπανία 18 τρόπαια (με τέσσερις θριάμβους της Real και δύο της Barcelona να μεσολαβούν), Αγγλία 13 (Chelsea, Liverpool) ενώ οι Γερμανοί με τις δύο επιτυχίες της εν ενεργεία πρωταθλήτριας Ευρώπης Bayern (2013, 2020) έχουν φτάσει τις οκτώ κατακτήσεις απειλώντας τους Ιταλούς. Μία χώρα …υπερδύναμη του ποδοσφαίρου μοιάζει πλέον ανήμπορη να ακολουθήσει το ρυθμό των υπόλοιπων ισχυρών του διεθνούς στερεώματος….

   Πριν από λίγα χρόνια είχα τη χαρά να συναντήσω σε αγώνα παλαιμάχων στο Ηράκλειο Κρήτης ένα θρύλο του Ιταλικού ποδοσφαίρου και παιδικό μου ήρωα, τον Giuseppe Bergomi.  Έναν από τους θριαμβευτές του “Espana ‘82”, του μουντιάλ της Ισπανίας, όταν η Ιταλία κόντρα στα προγνωστικά και με ήρωα τον Paolo Rossi (απεβίωσε πρόσφατα σε ηλικία μόλις 64 ετών με καρκίνο στους πνεύμονες) κατακτούσε το παγκόσμιο κύπελλο νικώντας στη …γουρλίδικη για τους Ιταλούς Μαδρίτη την ισχυρή Δυτική Γερμανία. Ο …φιλέλληνας Bergomi μου είχε πει: “Ιταλικό και Ελληνικό ποδόσφαιρο ‘χτυπήθηκαν‘ από την οικονομική κρίση περισσότερο από άλλες χώρες”.  Οι παραδοσιακά ισχυροί “παίκτες” Juventus, Milan, Inter, Napoli, Roma, Lazio κλπ έπαψαν να επενδύουν τα υπερβολικά ποσά του παρελθόντας και οι δανεισμοί των ομάδων από τις τράπεζες περιορίστηκαν σημαντικά μετά το “κραχ” στην οικονομία της γειτονικής χώρας που έχει …μαύρη τρύπα χρέους μεγαλύτερη του 1,5 τρις! Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι τα κορυφαία κλαμπ της Serie A πλέον έχουν περάσει στα χέρια ξένων ιδιοκτητών (Αμερικανοί σε Milan, Roma, Fiorentina , η πανίσχυρη Κινεζικη Suning Holdings Group Co στην Inter κλπ). Σε καλύτερη μοίρα από όλους φυσικά η πλέον επιτυχημένη διαχρονικά ομάδα εντός συνόρων Juventus η οποία έχει από πίσω της την …ασφάλεια του βιομηχανικού κολοσσού EXOR  (κατασκευάστρια αυτοκινητοβιομηχανία των Ferrari, Alfa Romeo, FIAT κλπ) της ιστορικής οικογένειας Agnelli  που είναι ιδιοκτήτρια της ομάδας από τη δεκαετία του 1920! Η μεγάλη οικονομική επιφάνεια της Juve παρά την …αναγκαστικά λελογισμένη χρήση του προϋπολογισμού της, κατάφερε το καλοκαίρι του 2018 να φέρει στο Τορίνο τον έναν εκ των δύο κορυφαίων ποδοσφαιριστών του πλανήτη τα τελευταία 15 χρόνια Cristiano Ronaldo (105 εκατομμύρια στη Real και 120 στον ίδιο για συμβόλαιο τεσσάρων ετών που εκπνέει το 2022, ποσά που έχουν ήδη αποσβεστεί τόσο από τις πωλήσεις της φανέλας του CR7 όσο και από τη χορηγική συμφωνία με τον … γερμανοκρατούμενο πολυεθνικό ασφαλιστικό κολοσσό Allianz)  

 

    Μέσα σε όλη αυτή τη μεταβατική δεκαετία της κρίσης η κατάσταση επιδεινώθηκε σχεδόν … ανεξέλεγκτα τον τελευταίο  χρόνο λόγω της πανδημίας. Οι ομάδες αναγκάστηκαν να αναπροσαρμόσουν “βίαια” τα budget τους εξαιτίας της τεράστιας οικονομικής απώλειας που σύμφωνα με τις πιο απαισιόδοξες εκτιμήσεις των οικονομικών αναλυτών πρέπει να είναι μεγαλύτερη των 700 εκατομμυρίων ευρώ, πρωτίστως από τα μειωμένα τηλεοπτικά συμβόλαια και εν συνεχεία από εισιτήρια αγώνων που από πέρσι διεξάγονται χωρίς κόσμο. Στην περίπτωση της Ιταλίας όμως η πανδημία του Covid-19 ήρθε …δεύτερη καθώς είχε προηγηθεί η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 (κατάρρευση της Αμερικανικης Lehman Brothers) που στην Ευρώπη εμφανίστηκε στις αρχές του 2010 (χρονιά που …όλως τυχαίως ήρθε το τελευταίο Champions League για τα Ιταλικά χρώματα!) και ανάγκασε μεγάλους επιχειρηματίες όπως τον πρώην Ιταλό πρωθυπουργό και μεγιστάνα των media Silvio Berlusconi (επί δικής του προεδρίας η Milan κατέκτησε τα πέντε από τα συνολικά επτά κύπελλα πρωταθητριών της ιστορίας της!) αλλά και τον ομόλογό του στην Inter μεγαλοεπιχειρηματία στο χώρο της πετρελαιοαγοράς Massimo Moratti να πουλήσουν τις ιστορικές ομάδες – brand name σε νέους ιδιοκτήτες από πιο …ξεκούραστες αγορές εκτός Ευρώπης. Σημεία των καιρών που μετά την παγκόσμια οικονομία ήταν αδύνατο να μην επηρεάσουν δυναμικά και το διεθνές ποδόσφαιρο. Εταιρίες κολοσσοί από Κατάρ (Pari Saint Germain), Ντουμπάι (Manchester City), Ηνωμένες πολιτείες (Manchester United, Liverpool, Arsenal κλπ) έχουν μπει ως …ταύροι εν υαλοπωλείο στο διεθνές ιδιοκτησιακό / επιχειρηματικό παιχνίδι και απειλούν πλέον τους δύο υπερχρεωμένους ισπανούς “γίγαντες” Real και Barcelona.

Τα σύνορα του ποδοσφαίρου έχουν ήδη αρχίσει να μετακινούνται και ο χάρτης αλλάζει διαρκώς με φόντο τον “παγκόσμιο πόλεμο” οικονομικών συμφερόντων…

________________

Γράφει ο Νίκος Στρατής

-Δημοσιογράφος

-Αναλυτής διεθνούς ποδοσφαίρου

-τηλεοπτικός/ραδιοφωνικός παραγωγός

-Μέλος ΕΣΗΕΑ/ΠΣΑΤ