dISCOVERlIFEradio copy2.png
Μια διαφορετικη ματιά στη ζωή σου.png
pexels-photo-696407.jpeg

Α'Κορινθίους 15:17

Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι χωρίς περιεχόμενο..."

του Ηλία Χατζηελευθερίου

28336575_1526655420765242_15516068385191

ΤΕΥΧΟΣ 02-ΠΑΣΧΑ 2021

Α’ Κορινθίους 15:17  Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι χωρίς περιεχόμενο...”.
Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε Χριστιανισμός! όλες οι ευαγγελικές αλήθειες θα μπορούσαν να συνοψισθούν σε μια αλήθεια, η αλήθεια αυτή είναι η ανάσταση του Χριστού. Χωρίς την ελπίδα της ανάστασης, ο Χριστιανός δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ο αναστημένος Χριστός κατήργησε τον θάνατο, τον κυριότερο εχθρό του ανθρώπου και για αυτό το λόγο χωρίς την ανάσταση όλα καταρρέουν. Οι συνέπειες που ακολουθούν  εκείνο το τρομερό και υποθετικό «Αν», είναι φοβερές και καταλυτικές για το πρόσωπο και το έργο του Ιησού Χριστού. Τίποτα πλέον δεν μπορεί να σταθεί στην πνευματική μας ζωή. Τα πάντα καταρρέουν και η Χριστιανική μας πίστη είναι ανεδαφική.
Είναι μια πίστη που δεν μπορεί να υλοποιηθεί, που λογικά και ρεαλιστικά δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήσει τα σχέδιά της για επέκταση. Είναι μια πίστη που αδυνατεί να εφαρμόσει τα προγράμματά της για τον ευαγγελισμό του κόσμου. Είναι μια πίστη που οι θεωρίες της για μια ουράνια ζωή μοιάζουν να είναι απατηλές, που προσφέρει μεγάλες προσδοκίες αλλά τελικά απρόσιτες.
Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε όπως λένε μερικοί, τότε δεν υπάρχει άλλος τρόπος να απαλλαγούμε από τις παραβάσεις και τις αμαρτίες μας. Θα είμαστε για πάντα κάτω από τον φόβο της τιμωρίας χωρίς την ελπίδα της δικαίωσης.
Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε τότε ζούμε μια μεγάλη τραγωδία γιατί ο θάνατος θα μας κυριεύει για πάντα. Βέβαια θάνατος δεν είναι μόνο ο φυσικός αλλά και ο πνευματικός. Όσο καιρό κάποιος ζει μέσα στην αμαρτία είναι νεκρός. Εφεσίους 2:1 «Καὶ ἐσᾶς ὄντας νεκροὺς διὰ τὰς παραβάσεις καὶ τὰς ἁμαρτίας ἐζωοποίησεν, 5 καὶ ἐνῷ ἤμεθα νεκροὶ διὰ τὰ ἁμαρτήματα, ἐζωοποίησεν ἡμᾶς μετὰ τοῦ Χριστοῦ».
Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, αυτό  σημαίνει ότι η αμαρτία και ο θάνατος δεν έχουν νικηθεί. Και εάν  δεν έχουν αυτά τα δύο νικηθεί, τότε γιατί να πιστεύει κανείς στο Χριστό;
Η Ανάσταση του Χριστού είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της χριστιανικής πίστης.  Ο απόστολος Παύλος γράφει: Η ανάσταση είναι το ουσιαστικότερο σημείο της πίστης μας. Αυτό σημαίνει:  Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, η πίστη μας είναι στο σύνολό της μάταιη και μετέωρη.
«Χωρίς την πίστη στην ανάσταση, η Χριστιανική πίστη δεν θα μπορούσε να υφίσταται. Οι μαθητές θα παρέμεναν συντριμμένοι και νικημένοι. Ακόμη και αν συνέχιζαν να θυμούνται τον Ιησού ως τον αγαπημένο δάσκαλό τους, η σταύρωσή Του θα είχε καταπνίξει μια για πάντα κάθε ελπίδα ότι Αυτός ήταν ο Μεσσίας. Ο σταυρός θα παρέμενε το θλιβερό και επαίσχυντο τέλος της καριέρας Του. Έτσι, η αφετηρία της υπόστασης του Χριστιανισμού εξαρτάται από το πιστεύω των πρώτων μαθητών ότι ο Θεός ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς.» 1
«Εάν η ανάσταση δεν είναι ιστορικό γεγονός, τότε ο θάνατος διατηρεί τη δύναμή του, και μαζί με αυτόν οι συνέπειες της αμαρτίας. Η σημαντικότητα του θανάτου του Ιησού παραμένει απροσδιόριστη, και οι πιστοί παραμένουν ακόμη στις αμαρτίες τους, ακριβώς εκεί που βρίσκονταν πριν ακούσουν για το όνομα του Ιησού.» 2
Α’ Κορινθίους 15:17 Και αν ο Χριστός δεν έχει εγερθεί, μάταιη είναι η πίστη σας…. χωρίς περιεχόμενο, εκείνο που θα έδινε στον άνθρωπο την ελπίδα για  μια καλύτερη ζωή. Ανώτερη με την έννοια της ποιότητας, αιώνια και πιο δίκαιη.
Οι άνθρωποι στην Παλιά Διαθήκη προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να εξιλεωθούν από τις παραβάσεις τους, επειδή όμως ο νόμος ήταν σκληρός και ανεπαρκής κατέφευγαν σε μεθόδους όπως εκείνη της ημέρας του εξιλασμού.
Στο Λευιτικό16:21 εξηγεί… «και ο Ααρών θα βάλει τα δυο του χέρια επάνω στο κεφάλι τού ζωντανού τράγου, και θα εξομολογηθεί επάνω σ’ αυτόν όλες τις αμαρτίες των γιων Ισραήλ, και όλες τις παραβάσεις τους σε όλες τους τις αμαρτίες· και θα τις βάλει στο κεφάλι τού τράγου· και θα [τον] εξαποστείλει, με διορισμένο άνθρωπο, στηνέρημο».
Όπως ο αποδιοπομπαίος τράγος δεν μπόρεσε ποτέ να εξαλείψει πραγματικά τις αμαρτίες των Ισραηλιτών, έτσι και οι δικές μας αμαρτίες θα παρέμεναν πάνω μας αν ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί. Ο αναστημένος Χριστός κατάφερε να κάνει αυτό που ο αποδιοπομπαίος τράγος απέτυχε. Αυτός είναι ο αληθινός αμνός της εξιλαστήριας θυσίας που το αίμα του καθαρίζει τη συνείδησή μας και μας συμφιλιώνει πραγματικά  με το Θεό.
Η “διαγραφή του χρέους”, των αμαρτιών μας, προϋποθέτει μια υπερφυσική ενέργεια εκ μέρους του Θεού, ο οποίος ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς.
Η πίστη μας τελικά έχει νόημα και περιεχόμενο! Αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι εκπληρώθηκαν όλες οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης για το πρόσωπο του Χριστού.
Ησαίας 53:12 «διότι παρέδωκε την ψυχήν αυτού εις θάνατον και μετά ανόμων ελογίσθη και αυτός εβάστασε τας αμαρτίας πολλών και θέλει μεσιτεύσει υπέρ των ανόμων». Ο Χριστός έγινε μεσίτης αφού πρώτα ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ!  
Αλήθεια μια τέτοια πίστη, στηριγμένη σε ένα ψεύτικο θεμέλιο, θα μπορούσε ποτέ να τα βάλει με τους ισχυρούς αυτού του κόσμου και να τους νικήσει; Να αντιμετωπίσει διωγμούς και οι άνθρωποί της μαρτυρικό θάνατο; Ο θρίαμβος,  η επιτυχία της εξάπλωσης και η νίκη της δεν στηρίζονται στην ανθρώπινη δύναμη και ικανότητα. Αδύνατον. Αυτή η επιτυχία στηρίζεται αποκλειστικά στην Ανάσταση του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς.

Βιβλιογραφία:
1. William Lane Craig1, “Knowing the Truth about the Resurrection”, (1988), σελ. 116-117.

2. W. J. Sparrow – Simpson, όπωςπαρατίθεταιαπότον James Hastings “A Dictionary of Christ and the Gospels”

__________________________

Γράφει ο Ηλίας Χατζηελευθερίου

Ποιμένας στην εκκλησία Πεντηκοστής Κατερίνης 

και πρόεδρος της Συνόδου Αποστολικής Εκκλησίας Πεντηκοστής Ελλάδας 

pexels-photo-7129451.jpeg

ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΙΟ!

Η ανεκτίμητη αξία

του «ευχαριστώ» και της ευγνωμοσύνης.

του Ηλία Χατζηελευθερίου

25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2021 - ΤΕΥΧΟΣ 0

28336575_1526655420765242_15516068385191

Καθώς ζούμε σε αυτή την ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της πανδημίας του Κορωναιού, κλεισμένοι στα σπίτια μας αναζητούμε τρόπους επικοινωνίας για να συνεχίσουμε να ζούμε και να προγραμματίζουμε για το αύριο που φαίνεται αβέβαιο.

Καθώς ζούμε σε αυτή την ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της πανδημίας του Κορωναιού, κλεισμένοι στα σπίτια μας αναζητούμε τρόπους επικοινωνίας για να συνεχίσουμε να ζούμε και να προγραμματίζουμε για το αύριο που φαίνεται αβέβαιο. Η κοινωνική αποστασιοποίηση ήταν το χαρακτηριστικό μήνυμα και  βίωμα της κοινωνίας μας τον χρόνο που πέρασε, με σκοπό τον περιορισμό της διάδοσης του θανατηφόρου ιού. 

Όλοι αναζητήσαμε τρόπους επικοινωνίας γιατί αυτό μας δίνει ζωή και ελπίδα, ιδιαίτερα όταν μέσα από αυτήν εκφράζουμε το ευχαριστώ μας και την ευγνωμοσύνη μας προς εκείνους που μας ευεργέτησαν. 

Είδαμε σε πολλές  χώρες του κόσμου τους πολίτες να ξεσπούν σε χειροκροτήματα και επιθέσεις αγάπης και θαυμασμού προς τους γιατρούς και νοσηλευτές των νοσοκομείων που έδωσαν ένα άνισο αγώνα για να σώσουν τις ζωές των συνανθρώπων τους. 

Ούτος η άλλως ζούμε σε ένα κόσμο σκληρό και άδικο με κάθε λογής προβλήματα και προκλήσεις. Τα προβλήματα και η κακή συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας, δημιουργούν άσχημα συναισθήματα και ανεβάζουν την ένταση στην ήδη άσχημη και τεταμένη ατμόσφαιρα της καθημερινότητας.

Υπάρχουν τρεις λέξεις που θα μπορούσαν να κάνουν την ζωή μας πιο γλυκιά, πιο εύκολη, πιο ευτυχισμένη.

Επίσης θα μπορούσαν να κάνουν την ζωή μας πιο αποτελεσματική, πιο δυνατή, πιο παραγωγική και πιο νικηφόρα. 

Αυτές οι τρεις λέξεις είναι: Συγνώμη, ευχαρίστως και σας παρακαλώ. Αυτές, ανοίγουν πόρτες, μαλακώνουν τις καρδιές και προσφέρουν χαμόγελο στα χείλη. 

Είναι λέξεις που δεν βγαίνουν εύκολα από το στόμα μας, ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, όπου κυριαρχεί η βλασφημία και η αγένεια. 

Υπάρχει και μια άλλη λέξη συνώνυμη με τις παραπάνω,  η οποία δεν ακούγεται συχνά, δεν βγαίνει εύκολα από το στόμα μας καθαρά από εγωιστικούς λόγους. Σε κάποιες χώρες τις Ευρώπης χρησιμοποιείται συχνά και μάλιστα είναι τόσο έντονη και συχνή η χρήση της, που κανείς διερωτάται αν γίνεται από συνήθεια ή βγαίνει με ειλικρίνεια.

Είναι μια λέξη στο τόσο πλούσιο λεξιλόγιο της ελληνικής γλώσσας, που συχνά ξεχνάμε τη σημασία της. Αυτή η λέξη δίνει ζωή και συναίσθημα στον καθημερινό λόγο, φανερώνει ευγένεια, αναγνώριση και ευγνωμοσύνη. Είναι η έννοια που δίνει αξία στη λέξη άνθρωπος. Αυτή η λέξη είναι το  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Διαβάζοντας την περικοπή στο κατά Λουκά ευαγγέλιο σχετικά με την θεραπεία των δέκα λεπρών, καταλαβαίνουμε την αξία της ευχαριστίας ακόμη περισσότερο διότι ο ίδιος ο Χριστός σχολιάζει το γεγονός και μάλιστα με μεγάλη απορία και απογοήτευση. Με άλλα λόγια ο Χριστός περίμενε να επιστρέψουν και οι δέκα άνθρωποι που θεραπεύτηκαν από την λέπρα και να εκφράσουν την ευχαριστία τους.  

Η θεραπεία των δέκα λεπρών - Λουκάς 17   

11Πηγαίνοντας ο Ιησούς προς την Ιερουσαλήμ, περνούσε ανάμεσα από τη Σαμάρεια και τη Γαλιλαία. 12Καθώς έμπαινε σ’ ένα χωριό, τον συνάντησαν δέκα λεπροί· στάθηκαν λοιπόν από μακριά 13και του φώναζαν δυνατά: «Ιησού, αφέντη, ελέησέ μας!» 14Βλέποντάς τους εκείνος τους είπε: «Πηγαίνετε να σας εξετάσουν οι ιερείς». Και καθώς πήγαιναν, καθαρίστηκαν από τη λέπρα. 15Ένας απ’ αυτούς, όταν είδε ότι θεραπεύτηκε, γύρισε δοξάζοντας με δυνατή φωνή το Θεό, 16έπεσε με το πρόσωπο στα πόδια του Ιησού και τον ευχαριστούσε. Κι αυτός ήταν Σαμαρείτης. 17Τότε ο Ιησούς είπε: «Δε θεραπεύτηκαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννιά πού είναι; 18Κανένας τους δε βρέθηκε να γυρίσει να δοξάσει το Θεό παρά μόνο τούτος εδώ ο αλλοεθνής;» 19Και σ’ αυτόν είπε: «Σήκω και πήγαινε στο καλό· η πίστη σου σε έσωσε».

 

Εκείνο όμως που κάνει εντύπωση στην αφήγηση αυτήν και υπογραμμίζεται από τον ευαγγελιστή δεν είναι τόσο η θαυματουργική θεραπεία των δέκα λεπρών, όσο η στάση τους μετά από αυτήν. Από τους δέκα θεραπευμένους ένας μόνον, και μάλιστα ξένος (και αυτός ήταν Σαμαρείτης), γύρισε για να ευχαριστήσει τον Ιησού και να δοξάσει τον Θεό για την ευεργεσία του. Οι άλλοι εννιά, μεθυσμένοι από τη χαρά της θεραπείας και της επανασύνδεσης με τους συγγενείς και φίλους τους, μετά από τόσο καιρό κοινωνικής αποστασιοποίησης, ξέχασαν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους στον ευεργέτη τους. 

Ο Ιησούς σχολίασε το γεγονός και αναζήτησε τους άλλους εννέα, όχι για να του δώσουν δόξα, ούτε για  να του  στήσουν ανδριάντα, ούτε να δώσουν το όνομά Του σε κάποια οδό ή πλατεία, ούτε να γραφτεί στην ιστορία το όνομά Του με χρυσά γράμματα. Όχι. Θα ήθελε όμως ν’ ακούσει το αυτονόητο. Γι’ αυτό και είπε: 18Κανένας τους δε βρέθηκε να γυρίσει να δοξάσει το Θεό.!

Πρέπει στην ζωή μας και στην προσευχή μας να δίνουμε έμφαση στην ευχαριστία και στην δοξολογία προς τον Θεό. Θα ανακαλύψουμε καινούρια πράγματα και η ζωή μας θα αλλάξει ριζικά.

Είναι γνωστή η συμπεριφορά εκείνων που επιζητούν με κάθε τρόπο να ικανοποιήσουν και να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους, ζητώντας βοήθεια από τον οποιοδήποτε θα μπορούσε να τους εξυπηρετήσει. Πρόκειται για την τυπική στάση πολλών ανθρώπων, που, όταν βρίσκονται σε ανάγκη, απευθύνουν κραυγές βοήθειας και επικαλούνται Θεό και ανθρώπους, αλλά, όταν περάσουν οι δυσκολίες, λησμονούν γρήγορα και δεν βρίσκουν τον δρόμο που οδηγεί στον ευεργέτη για να πουν ένα “ευχαριστώ”. 

Το παράπονο όμως του Ιησού Χριστού για την απουσία των υπόλοιπων εννέα θεραπευμένων, ίσως να μην προκύπτει από την απογοήτευση που γεννά η αγνωμοσύνη αλλά από τη διαπίστωση της αδυναμίας του ανθρώπου να δει την παρουσία του Θεού στη ζωή του.

Μεγάλο και εντυπωσιακό το θαύμα. Ας σταθούμε για λίγο ακόμα στην ερώτηση του Χριστού: Δε θεραπεύτηκαν και οι δέκα;  Οι άλλοι εννιά πού είναι; » Από αυτό, και τα παρακάτω, φαίνεται ότι ο Κύριος θέλει ο άνθρωπος να είναι ευγνώμων.

Μήπως ο Θεός έχει ανάγκη από τις δικές μας ευχαριστίες και δοξολογίες και τα λόγια της ευγνωμοσύνης μας; Όχι βέβαια. Θεός δεν έχει ανάγκη από τίποτε, ούτε από τα δώρα ή τις θυσίες μας. Ο Χριστός ζητά ο άνθρωπος να είναι ευγνώμων για τον ίδιο τον άνθρωπο. Για το καλό του ανθρώπου.

Η ευγνωμοσύνη είναι αρετή. Δείχνει ότι ο άνθρωπος σκέπτεται και αισθάνεται και ενεργεί σωστά.

 

Αντίθετα η αγνωμοσύνη οφείλεται κυρίως στη φιλαυτία με την οποία ο αγνώμων, κρατάει μία εχθρική στάση απέναντι στον ευεργέτη του, μη θέλοντας να παραδεχθεί ότι δεν μπορούσε να υπερβεί τις αντίξοές του συνθήκες με μόνες τις δικές του δυνάμεις.

Αρχικά ο Θεός προσφέρει κάτι στον άνθρωπο και περιμένει την ανταπόκρισή του. Όταν ο άνθρωπος φανεί ευγνώμων, ο Θεός του δίνει πολλά περισσότερα. 

Όπως στην παραβολή των ταλάντων. (Κατά Ματθαίον 25) Έδωσε σε εκείνους που έδειξαν ευγνωμοσύνη και εργάστηκαν για να πολλαπλασιάσουν τα δώρα του Κυρίου τους.

 

Ο άνθρωπος που εμπιστεύτηκε την περιουσία του στους δούλους είναι ο Θεός. Οι δούλοι είμαστε όλοι οι άνθρωποι, χωρίς καμία εξαίρεση. Τα τάλαντα είναι τα δώρα και οι ικανότητες, που παίρνει ο κάθε άνθρωπος από το Θεό. Το τάλαντο ήταν νόμισμα μεγάλης αξίας που αντιστοιχούσε περίπου με 15.000 σημερινά ευρώ . Ήταν όμως και μονάδα βάρους ασημιού, και στην περίπτωση αυτή αντιστοιχούσε περίπου με 20.000 ευρώ. Το Ευαγγέλιο μας λέγει, πως οι δυο πρώτοι δούλεψαν με τα τάλαντα τους και έτσι κέρδισαν τα διπλά. Μόνον ο τρίτος πήγε και το έθαψε στη γη, από τεμπελιά. Όταν γύρισε ο δεσπότης από την ξενιτιά, ευχαριστήθηκε με τη διαγωγή των δυο δούλων, που κέρδισαν και άλλα τάλαντα. Γι' αυτό και τους αντάμειψε πλουσιοπάροχα. Με τον τρίτο όμως δούλο τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αυτός ήταν πονηρός και τεμπέλης, γι’ αυτό και η τιμωρία του ήταν βαριά. Ο Κύριος του πήρε και αυτό που είχε και το έδωσε στους άλλους.

 

Έτσι όταν ο άνθρωπος αγαπήσει περισσότερο, δέχεται ακόμα μεγαλύτερη δωρεά που αποτελεί ερέθισμα για ακόμη μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη και αγάπη. Έτσι ο ευγνώμων, με τη χάρη του Θεού, προοδεύει και ωριμάζει στην αγάπη, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στην αγάπη του Χριστού. Έτσι αποκτά τη ζωή του Χριστού και γίνεται πραγματικό και ζωντανό μέλος του.

 

Ας  δούμε το θέμα και από μια άλλη οπτική γωνία, την επίδραση δηλαδή που έχει  η ευγνωμοσύνη σε εμάς τους ίδιους. Μπορεί να δράσει και ως ένα γιατρικό μέσα στην ψυχή μας και κατ’ επέκταση στο σώμα μας. 

Η ευγνωμοσύνη αυξάνει την ευτυχία: Σύμφωνα με σχετικές έρευνες (Robert Emmons και Sonja Lyubomirsky) η ευγνωμοσύνη έχει αποδειχθεί πως αποτελεί μια από τις πιο αξιόπιστες μεθόδους για την αύξηση της ευτυχίας και της ικανοποίησης από τη ζωή. Ενισχύει επίσης συναισθήματα αισιοδοξίας, χαράς, ευχαρίστησης, ενθουσιασμού και άλλα θετικά συναισθήματα.

Η ευγνωμοσύνη είναι καλή για το σώμα μας: Οι μελέτες του Emmons και του Michael McCullough δείχνουν ότι η ευγνωμοσύνη ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, μειώνει την αρτηριακή πίεση, μειώνει τα συμπτώματα ασθενειών, ενώ μειώνεται η ένταση του πόνου.

Η ευγνωμοσύνη αυξάνει την ψυχική ανθεκτικότητα, ενισχύει τις σχέσεις, προωθεί τη συγχώρεση , αυξάνει την προκοινωνική συμπεριφορά: Οι ευγνώμονες άνθρωποι είναι περισσότερο βοηθητικοί, αλτρουιστές και συμπονετικοί. 

(Η προκοινωνική συμπεριφορά είναι εκείνη που προορίζεται στο να βοηθήσεις άλλους ανθρώπους. Χαρακτηρίζεται από μια ανησυχία σχετικά με τα δικαιώματα, τα συναισθήματα και την ευημερία των άλλων ανθρώπων. Συμπεριφορές που μπορούν να περιγραφούν ως προκοινωνικές περιλαμβάνουν το αίσθημα συμπάθειας και το ενδιαφέρον για τους άλλους και η συμπεριφορά με τέτοιο τρόπο για να βοηθήσεις άλλους ανθρώπους.)

 

Έτσι λοιπόν, ας συλλογιστούμε, ας αριθμήσουμε τις ευλογίες, τις ευεργεσίες του Θεού στην ζωή μας. Ας τις διακηρύξουμε με κάθε τρόπο μέσα από τις προσευχές, τους ύμνους και τις πράξεις μας. 

ΨΑΛΜΟΙ 103

Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου

Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου, και όλο μου το είναι το όνομά του τ’ άγιο!

2 Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου, και μην ξεχνάς καμιά απ’ τις καλοσύνες του!

__________________________

Γράφει ο Ηλίας Χατζηελευθερίου

Ποιμένας στην εκκλησία Πεντηκοστής Κατερίνης 

και πρόεδρος της Συνόδου Αποστολικής Εκκλησίας Πεντηκοστής Ελλάδας